شاپورخان
چــه زيبــاست وقتـي ميفهمـي کسـي زيــر ايـن گنبد کبــود انتظــارت را ميـکشد ؛ چــه شيــرين است طعــم چنـد کلمــه کــه ميگــويد : کجــايــي ...؟
شاپورخان
وقتـــي مـــيروي حــَـواسَــت بـــاشـد ، حـَــتمــاً خــُـدانگهـدار بــِگويــــي تـــا خــُـدا حواسـَـش را بيشتر بـــه مـَـن بــِدهـــد... آخـــر ميــدانـــي خـُــدا بـــه هواي تـــــــو مـَـرا رهــا کــــرده است ..
شاپورخان
بـبيـن ... بـبيـن ايـن پـاکتِ ســيگارم را ، نــه تــرک ميشود و نــه تـــرکـم مـي کــند ... کـامش را کـه روي کـامـم مــيگذارد ، جـــانش را مي دهد ... تو حتي معاشقــه را قد اين سيگار هم بلد نيستي . .
شاپورخان
قســـم مي خورم .... ديگر حتي نامت را در اشعــارم نخواهي ديد ... روي جلد دفتر شعــرم بـــــزرگ نوشته است : " لعنت خــــــدا بر پدر و مادر کسي که در اين مکان آشغــال بريزد. "
شاپورخان
من درد دارم ... درد !! در دلم ... در دست هايم ... در چشــم هايم !! باز هم دمش گــــرم صندلـي !! کنارم ماند ... پشتم ماند ! جا خـــالي نداد ... يعنــي تو فقط " دو پايه " کم داشتـــي؟؟
شاپورخان
بـــيــا غــريــبــگي نــکــن..... بـــيـــا ! يــک زمـــانـــي مـــال مــن بــودي...!
شاپورخان
مُهم نيست دوستم داري يا نَـه ...! مُهم ايـن استـــ کِـه؛ مـَـن هَــستـــَم ؛ عـِشق هـَست وَ هَواي اِحساسَــم هَنــوز آبي ست . . .!
شاپورخان
تمـام ِ اين چـند سـال و اَنــدي عــمرم بـه کــنار ... مـن فـــقط ، بـه انـــدازه ي همــان صَــدُم هـاي ِ ثـانيه اي که ، در هــواي ِ عطـرِ ِ آغــوشت نفـس کـشيـدم ، زنـــدگـي کــــردم !!
شاپورخان
تقصير برگها نيست. آدمها همينند! نفس ميدهي له ات ميکنند...!