آفتاب از پنجره ریخته بر فرش، گل‌ها سر میچرخانند وُ من از اتاق، خانه، ساختمان، خیابان، خودم! می زنم بیرون . . .

بابا آرام خنده ش محو می شد همانطور که دستش را از پُشتِ سرش تا پیشانی‌ش می کشید وُ زمین را نگاه می کرد.
دیروز عکس ها را نگاه می کردم . دیدم من بودم وُ بابا خدا بیامرز، مامان خدا بیامرز، عمه خدا بیامرز اما هیچ‌کس نمی خندید. لب هام حتی تکان هم نخوردند.
مثل سنگ؛
از شیشه ی اتوبوس آسمان را نگاه می کردم وُ با خودم می گفتم" بغض به این بزرگی چجوری از گلویِ زمین پایین می رود !" . . ./


ســیدمحــمد مرکــبیان، از مجــموعه ی "دلتنگـــی‌ها" . . /

@یک آقایِ مثلا نویسنده

سید علی صـالحی /

خـوشحـالم : ) . .

و همچنیـن رابیـن هـود

مثــلن