همین شماها هستید که سکه شد یک میلیون !!!
برا هرکی بد شد برا شما زنا که ازدواج کردید خوب شد !!

استاد می گوید : وقتی احساس می کنیم زمان دگرگونی است ، نا هشیارانه نوار ویدئو را به عقب بر می گردانیم تا هر شکستی را که تا حالا تجربه کرده ایم ، ببینیم.
و البته هر چه پیرتر می شویم ، لحظات دشوار زندگیمان فزونی می گیرد.اما در همان زمان ، تجربه ،ابزار بهتری برای غلبه بر آن شکست ها و یافتن راهی در اختیارمان می گذارد که به ما رخصت پیشروی می دهد.باید نوار دوم را هم در دستگاه ویدئوی ذهنمان پخش کنیم.
اگر تنها نوار ویدئوی شکستمان را تماشا کنیم ،فلج می شویم.اگر تنها نوار موفقیت های خود را تماشا کنیم در پایان خود را خردمند تر از آن چه هستیم ، می پنداریم.به هر دو نوار نیازمندیم.

مردی در یکی از دره های کوه های پیرنه قدم می زذ ،که به چوپان پیری بر خورد.چوپان او را در غذایش شریک کرد و مدت درازی در کنار هم نشستند و از زندگی صحبت کردند.
مرد می گفت : اگر کسی به خدا اعتقاد داشته باشد باید بپذیرد که آزاد نیست ، چون خداوند هر گام او را هدایت می کند.
در پاسخ ، چوپان او را به دره ی تنگ و عمیقی برد که در آن ، پژواک هر صدایی به وضوح شنیده می شد.
گفت : زندگی این دیواره هاست و سرنوشت فریادی است که هر یک از ما می کشد.آن چه انجام می دهیم، تا قلب خداوند بالا می رود و به همان شکل به طرف ما بر می گردد.
اعمال خدا ، به سان پژواک کردار ماست.

مریدی نزد استادش رفت و گفت : سال ها در جست و جوی روشنیدگی بودم .احساس می کنم به آن نزدیک شده ام ، باید گام بعدی را بدانم.
استاد گفت : زندگی ات را چطور می گذرانی؟
_ هنوز گذران زندگی را نیاموخته ام، والدینم کمکم می کنند ، اما این که فقط یک موضوع فرعی است.
استاد گفت : قدم بعدی تو این است که نیم دقیقه راست به خورشید بنگری و مرید اطاعت کرد.
پس از نیم دقیقه استاد از او خواست منظره ی پیرامونشان را توصیف کند.
مرید پاسخ داد : نمی بینم. آفتاب چشم هایم را خیره کرده.
_ انسانی که تنها نور را می جوید و در این راه مسئولیت هایش را وامی گذارد، هرگز به روشنیدگی نمی رسد و کسی که چشم های خود را خیره به خورشید نگه دارد ، سرانجام کور می شود.
و این توضیح استاد بود.

استاد می گوید:
اگر بناست تصمیمی بگیریم بهتر است این تصمیم را بگیریم و با عواقبش هم رو به رو شویم. پیشاپیش نمی توان عواقب تصمیم را دانست.هنر های غیب گویی برای مشاوره با مردم پدید آمدند نه برای پیش بینی آینده.این غیب گوها اندرز هایی نیک، اما پیشگویی های ضعیفی ارائه می کنند.در یکی از نیایش هایی که عیسی به ما آموخته ، می گوید: اراده ی خداوند انجام گیرد.وقتی اراده ی خداوند مشکلی پدید می آورد ، راه حلی هم ارائه می دهد.
اگر غبیب گویی قادر به پیش بینی آینده بود ، هر طالع بینی ثروتمند ، خوشبخت و خشنود بود.

بیگانه ای به صومعه اسکتا رفت سراغ کشیش را گرفت و گفت: می خواهم زندگی ام را بهتر کنم اما نمی توانم خودم را از افکار گناه آلود رها کنم.
پدر روحانی متوجه شد که در بیرون بادی تندی می ورزد...به بیگانه گفت : اینجا هوا خیلی گرم است،می توانی از بیرون کمی باد بگیری و بیاوری تا اتاق را خنک کند؟
بیگانه گفت غیر ممکن است.
راهب گفت : همین طور باز داشتن خودت از اندیشیدن به آن چه خداوند را می آزارد غیر ممکن است ، اما اگر بدانی چگونه باید به
وسوسه ها پاسخ نه بدهی هیچ آسیبی به تو نمی رساند.

دنبال شدی دوست عزیز

به کرم سبز بیندیش.بیشتر زندگی اش را روی زمین می گذارند،به پرندگان حسد می ورزد و از سرنوشت و شکل کالبدش خشمگین است.
می اندیشد: من منفورترین موجوداتم.زشت ، کریه و محکوم به خزیدن بر روی زمین.
اما یک روز ، مادر طبیعت از کرم می خواهد پیله ای بتند.کرم یکه می خورد...پیش از آن هرگز پیله نساخته.گمان می کند باید گور خور را بسازد و آماده مرگ شود.هر چند از زندگی خود تا آن لحظه نا خشنود است ، به خدا شکوه می برد : خدایا ، درست در زمانی که به همه چیز عادت کردم اندک چیزی را که دارم از من می گیری.
خود را نومیدانه در پیله حبس می کند و منتظر پایان می ماند.چند روز بعد ، در می یابد که به پروانه زیبا تبدیل شده.می تواند به آسمان پرواز کند و بسیار تحسین اش کنند.از معنای زندگی و برنامه های خدا شگفت زده است.

سرگردان در نیویورک استو با این که قرار ملاقاتی دارد ، دیر از خواب بیدار می شود.و وقتی هتل را ترک می کند می فهمد که پلیس اتومبیلش را با جرثقیل برده. دیر به قرارش می رسد، ناهار بیش از اندازه طول می کشد و به مبلغ جریمه اش می اندیشد.پول زیادی است.
ناگهان به یاد اسکناسی می افتد که دیروز در خیابان پیدا کرده.بین آن اسکناس و حوادثی که آن روز صبح بر سرش آمده ،رابطه غریبی می بیند.
که میداند؟ شاید این پول را پیش از کسی یافتم که بنا بود پیدایش کند! شاید این اسکناس را از سر راه کسی برداشتم که واقعا به آن نیاز داشته.که می داند؟شاید در آن چه پیشاپیش رقم خورده،دخالت کرده ام.
احساس می کند باید از شر این اسکناس راحت بشود و در همان لحظه چشمش به گدایی می افتد که در پیاده رو نشسته، بی درنگ اسکناس را به او می دهد و احساس می کند میان پدیده ها تعادلی بر قرار کرده است.
گدا می گوید : یک لحظه صبر کنید ، من دنبال صدقه نیستم.من یک شاعرم و می خواهم در ازای این پول شعری برایتان بخوانم.
سرگردان می گوید : خوب پس کوتاه باشد من عجله دارم.
گدا می گوید :"اگر هنوز زنده ای ،به خاطر آن است که هنوز به آن جا که باید باشی ، نرسیده ای."

دست درد نكنه حالا كه داري سعي مي كني اينجا بذارشون