vahid
مرد سرتو بالا بگیر! از چی خجالت میکشی؟ خجالت رو باید کسانی بکشن که نان رو از سفره ی تو دزدیدند و حساب بانکیشون رو توی کشورهای دیگه پر کردن!
vahid
آدمهای ساده را دوست دارم. همان ها که بدی هیچ کس را باور ندارند. همان ها که برای همه لبخند دارند. همان ها که همیشه هستند، برای همه هستند. آدمهای ساده را باید مثل یک تابلوی نقاشی ساعتها تماشا کرد؛ عمرشان کوتاهاست. بسکه هر کسی از راه می رسد یا ازشان سوءاستفاده می کند یا زمینشان میزند یا درس ساده نبودن بهشان می دهد. آدم های ساده را دوست دارم . بوی ناب “آدم” می دهند. . .
vahid
دلم گرفته ای دوست دلم گرفته ای دوست، هوای گریه با من گر از قفس گریزم کجا روم، کجا من؟ کجا روم که راهی به گلشنی ندانم که دیده برگشودم به کنج تنگنا من نه بسته ام به کس دل، نه بسته کس به من دل چو تخته پاره بر موج، رها، رها، رها، من ز من هر آنکه او دور، چو دل به سینه نزدیک به من هر آنکه نزدیک، از او جدا، جدا، من نه چشم دل به سوئی، نه باده در سبوئی که تر کنم گلوئی بیاد آشنا من ز بودنم چه افزود؟ نبودنم چه کاهد؟ که گویدم به پاسخ؟ که زنده ام چرا من؟ ستاره ها نهفتم، در آسمان ابری دلم گرفته ای دوست، هوای گریه با من
vahid
کاش چون پائیز بودم ... کاش چون پائیز بودم کاش چون پائیز خاموش و ملال انگیز بودم برگ های آرزوهایم یکایک زرد می شد آفتاب دیدگانم سرد می شد آسمان سینه ام پر درد می شد ناگهان توفان اندوهی به جانم چنگ می زد اشگ هایم همچو باران دامنم را رنگ می زد وه ... چه زیبا بود اگر پائیز بودم وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم شاعری در چشم من می خواند ... شعری آسمانی در کنارم قلب عاشق شعله می زد در شرار آتش دردی نهانی نغمه من ... همچو آوای نسیم پر شکسته عطر غم می ریخت بر دل های خسته پیش رویم: چهره تلخ زمستان جوانی پشت سر: آشوب تابستان عشقی ناگهانی سینه ام: منزلگه اندوه و درد و بدگمانی
vahid
شعله عصیان دمد هر بامداد از تنور ِگرم آهِ سنگها مانده ام در ظلمت زندان شب چشم در راهِ پگاه سنگها « چه خوش خیال بودم خدا »
vahid
از همان ابتدا دروغ گفتند! مگر نگفتند که "من" و "تو" ، "ما" می شویم؟! پس چرا حالا "من" این قدر تنهاست! از کی "تو" اینقدر سنگ دل شد؟!... اصلا این "او" را که بازی داد؟!... که آمد و "تو" را با خود برد و شدید "ما"! می بینی قصه ی عشقمان! فاتحه ی دستور زبان را خوانده است به پندار تو : جهانم زیباست ، جامه ام دیباست ، دیده ام بیناست ، زبانم گویاست ، قفسم هم طلاست ، به این ارزد که دلم تنهاست
vahid
خارق العاده بودن چيزي نيست كه مادرزادي فقط به افرادي خاص داده شده باشد و در اختيار تعدادي كم از انسان ها باشد، بلكه همه ي انسان ها، حتي محقر ترين آنها از اين نعمت برخوردار هستند. اين يك حقيقت محض است: همه ي ما تجلي وجود خداوند هستيم
vahid
میگن از غم ننویس، دنیا که خوبه زندگی قشنگه، عشق محبوبه میگن از غم ننویس، آدما مهربونن وفاداری زیاد شده، قدر هم و میدونن میگن از غم ننویس، دلا همه یه رنگه عاشق برای عشقش با زندگی می جنگه میگن از غم ننویس، محبتا خالصه دست رفاقت که میده، میاد تا اوج حادثه میگن از غم ننویس، میگن از تلخی نخون به ستاره دست بزن، برو توی آسمون میگن از غم ننویس، ببین قشنگه دنیا محبت رایگانه، هیشکی نمونده تنها....
vahid
صوت موسیقی دریا، تو رو یاد من میاره چشای به خون نشستم، واسه تو مدام میباره یاد ساحل یاد دریا، یاد اون آواز عاشق یاد اون بی حسی خوب ، حس نمیشدن دقایق دلامون تو دست هم بود، دستامون رو شونه ی هم دل ودریا، موج و ساحل، من و غم، مونس و همدم نقش لحظه ی غروب و بی تو بر دلم کشیدم گرچه نیستی در کنارم، صداتو بارها شنیدم حک شده جای پاهات، روی ساحل وجودم خاطراتمون دل و برد، این ترانه رو سرودم
vahid
رفتنت... نبودنت... نامردیت... هیچکدوم نه اذیتم کرد نه واسم سوال شد... فقط یه بغض داره خفم میکنه...چه جوری نگات کرد که منو تنها گذاشتی؟
vahid
خدا جونم!!!من جایی نمیرم،تو هم جایی نرو!خُب؟!...نمیخوام گُمت کنم..................
vahid
عشقـــــمان.... بازی حکـــــــمی بود.... که من از دل مایـه گذاشتم.... و......تــــــو از خـــــشت.........!!
vahid
دل تنگم ، دل تنگ آخرین ترانه نگاه تو
vahid
یه چیزایی تو دل آدما هست که زمانی که با خودشون تنها میشن دوست دارن به یه کسی بگن تا آروم بشن.
vahid
بازدید
vahid
vahid
vahid
vahid
vahid
vahid
vahid
vahid
vahid
·
موبایل ·
ابزارک ·
کلید اشتراک ·
میانبر ·
راهنما ·
شرایط خدمات ·
حریم خصوصی ·
API ·
نقشه سایت ·
تبلیغات ·
تماس
ديدگاه
3 
