دل من تا ته آن باغ محبت رفته است.

تا ته کوچه دلتنگ

دل من تنگ شده است.

تنگ گلهاي شقايق

تنگ آن لاله ي عاشق

دل من منتظر قاصدکي است

تا بيايد روزي وبگويد

هان خبر آوردم"دل من تنگ شده است

قصه اما قصه ی پرواز بود ، قصه ی پرواز ِ بی آغاز بود

هرکه از جا خواست تا بالی زند ، هر که کوشید آنکه تمثالی زند

پر نبود آن را که در دل خار داشت، لیک بر پرواز ، او اصرار داشت

دم به دم با جمعی از بی مایه گان ، آسمان را چون به رویا می نگاشت

آی ای اهل عمل پرواز کو؟ آنکه می پنداشتید آغاز کو ؟

اوج را در خاک دل باید شنید ، کو پر وُ کو پیله وُ کو ناپدید؟

ای خدا همچون پرستو آمدم ، ای خدا از کوچ من می آمدم

آمدم تا وارهی از بند، جان ِ خسته را

ای خدا کی می دهی پاداش ِ این ، دل خسته، را
ای خدا با چشم ِ سر می امدم ، آخر چه شد؟

شعرهايم را در قاب شيشه اي به نظاره ات، به نمايش، آغشته كنم

قلب شعرم را به تپش مرگبار لحظه ها كوك كنم

احساس بر آمده از عمق وجود تهيدستان عاشق پيشه را لبريز كنم



تا تو بيايي ، اي خرمن هستي من

اما نيامدي

كتاب عاشقان مسند عشق را جلد ي نو در اندازم

طرحي از شمايل نيلگونت به آن نقش زنم

تفكري عاشقانه پر از زندگي در دامانت گذارم



تا تو بيايي ، اي خرمن هستي من

اما نيامدي.....................................



لاله ي سردرآمده در دشت گران را به مشت عشق كشم

شقايقان عاشق عشق را معشوقه اي به دامن صيدت كشم

و اقاقيهاي بستر وجودم را به روي آفتاب گرم وجودت كشم



تا تو بيايي ، اي خرمن هستي من

اما نيامدي ........................................



بازوانم خسته ، گله رميده ، تو باز مانده از من ، ومن دور مانده از تو

شعر به گل مانده ، اشك خشكيده ، تو خسته ز من ، ومن دلشكسته ز تو

دستم نگرفتي ، شعرم نخواندي ، مرا به بازيچه طفلي فروختي ، اما من هنوزهم عاشقم

ديگر نيامدي ، باز آمدنت هم نيست ، ومن ............منتظرم

"به خداحافظی تلخ تو سوگند ... نشد ...

که تو رفتی و دلم ... ثانیه ای بند نشد ...

...

با چراغی همه جا گشتم و گشتم در شهر

هیچ کس!هیچ کس اینجا به تو مانند نشد

...

خواستند از تو نویسند شبی شاعرها ...

عاقبت با قلم شرم نوشتند: نشد ..."