ایدا تورکی؟ مگه فقط ارث به درد می خوره . ممنون از جمله زیبایت ....از صبح نخندیده بودم .

تکیه به شونه هام نكن من از خودت خسته ترم...

مـا که بـه هم نمی رسیم , بسه دیگه بـذار بـرم..

کی گفته بود به جرم عشق یه عمری پرپرت کنم؟...

حیف تو نیست, کنج قفس چادر غم سرت کنم؟...

مـن نـه قلنـدر شبـم , نـه قهـرمـان قصـه هـا...

نـه برده ی حلقه به گوش , نه ناجی فرشته ها...

تـو ایـن دو روز زنـدگـی , شبیـه مـن فـراوونـه...

یه لحظه چشمات و ببند گذشتن از من آسونه...

شیرین ِ تلخ ، یا نه ، کمی تلخ ِ بی نمک
مردم کمک کنید اگر می شود ، کمک
من دارد از تمام خودم خسته می شود
گمُ می شوم درون خودم یا بدون شک
پایم به راه ِ چشم ِ کسی بسته می شود
چشمم به پای چوبی ِ این قصه، آدمک
حوّا ، قرار ، کافه ی سیب سه شنبه شب
من با شما شبیه دو گنجشک بی کلک
دو مرغ عشق ، قمری ِ عاشق ، دو مرغ ناز
یک باغ وحش کهنه ی عشقی ، پر از کپک
دنیای غرق می شوم انگار توی آن
امروز های گمشده در فوج قاصدک
هی داد می زنم غزلم را شبیه شعر
وقتی بریده می شوم از تو ، خودم فلک
دارد مرا به برزخ تو هدیه می دهد
جایی شبیه دوزخ من بدتر از درک
جایی به تنگی ِ همه ی چشم های زخم
جایی به ناشناسی ابعاد ِ مردمک
من دارد از تمام فضا خسته می شود
مردم کمک کنید اگر می شود ، کمک

يك امزگاري تعريف مي كرد :
در زمان شاه سپاه دانش به روستاها اعزام ميكردند تا ديپلومه ها به جاي خدمت سربازي برنامه پيكاربا بيسوادي را اجرا كنند .
اموزگار: در بدو ورودم به خانه شخصي راهنمايي كردند كه تقريبا همه كاره روستا بود و به بچه هاي مردم هم درس مي داد .(چه درسي ميداد من نميدانم) مختصر شرحي از هدف امدنم را توضيح دادم .ميانسال بود (من اسم روستايي را" پير " مينامم .

پير : نه اين امكان ندارد ؛ من اموزگار اين روستا هستم و خودم به مردم اين روستا درس خواهم داد . شما بايد برگرديد .
اموزگار : عيب ندارد شما درس خودتان را تدريس كنيد ، من در جايي و اتاقي ديگر برنامه خودم را اجرا مي كنم .

ولي باز پير روستا قبول نكرد ....و گفت در اين روستا يا جاي من است يا جاي تو .......بعد از كلي بحث و گفتگو پير پيشنهادي كرد .
پير: از خود مردم بپرسيم و مردم را به داوري بخواهيم ؛ هر كدام از ما را خواستند ، معلم دهكده باشد .
اموزگار : خيلي خوشحال شدم ؛ اين كه همان دمكراسي است . مردم انتخاب ميكنند . من هم قبول كردم .
شام خورديم و ....و رابطه ما صميمي تر شد . من كلي از او تعريف كردم كه شما چه ادم روشن فكري هستيد و به انتخاب مردم اهميت مي دهيد . اين خيلي خوب است .......
.
.
فرداي همان روز صبح مردم را در ميدان دهكده جمع كرد و گفت :
اي مردم اين جوان از طرف پادشاه امده تا به شما خواندن و نوشتن را بياموزد .
من هم چند سالي است ميرزاي شما هستم .

ما ديروز به اين نتيجه رسيديم كه معلم فرزندانتان را خودتان با توجه به سواد ما يكي را انتخاب كنيد . من از اين جوان مي خواهم بنويسد "مار"
در ضمن همين گفتار يك تكه ذغال به دستم داد و به من اشاره كرد كه روي ديوار تقريبا صافي كه كنارم بود بنويسم .
اموزگار : من نوشتم " مار "
پير : مردم اين مار را اينطور نوشت .
پير خودش شروع به رسم نقاشي عكس يك مار كرد و ادامه داد ...حالا شما انتخاب كنيد ....من به بچه هاي شما درس بدهم يا معلم شاه
مردم فرياد زدند : تو معلم و ميرزاي ما هستي ....
اموزگار را از روستا بيرون كردند ......

صبح بخير

راهیست راه عشق که هیچش کناره نیست
آن جا جز آن که جان بسپارند چاره نیست
هر گه که دل به عشق دهی خوش دمی بود
در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست
ما را ز منع عقل مترسان و می بیار
کان شحنه در ولایت ما هیچ کاره نیست
از چشم خود بپرس که ما را که می‌کشد
جانا گناه طالع و جرم ستاره نیست
او را به چشم پاک توان دید چون هلال
هر دیده جای جلوه آن ماه پاره نیست
فرصت شمر طریقه رندی که این نشان
چون راه گنج بر همه کس آشکاره نیست
نگرفت در تو گریه حافظ به هیچ رو
حیران آن دلم که کم از سنگ خاره نیست