به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

مرســی فَدآتــ شَم : )

اما هرسال ي هيجاني داشت سال تحويل ولي امسال خيلي بي روح بود

سخن را سر است اى خداوند و بن

مياور سخن در ميان سخن

خداوند تدبير و فرهنگ و هوش

نگويد سخن تا نبيند خموش

تبلیغ میکنی ؟

اما تو نرو
بگذار من نادان بمانم . . .

... ya

! wait

برتولت برشت

نی ،نی غلطم که خود فراق تو مرا
کِی زنده رها کند که بازم بینی

که رفتیم دم مسجد محل و گفتن آرا دو به یکه