به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

عکس:آخرین سکانسِ فیلم مُهر هفتم اینگمار برگمَن

خودتم واسه دو تا باخت رفت و برگشت آماده کنبازم بگو باشه

خیلی ممنون که به یادم بودی رضا جان - خوشحالم کردی - بعدشم داداش رضا من شوور نمیخوام - همین جور آزاد راحتترم.... البته با دو جین بچه به شرط عدم شوور راضیم

و آنگاه که معشوقه‌ام شدی

مردمان

زمان را چنین می‌خوانند:

هزاره‌ پیش از چشم‌های تو

یا

هزاره‌ بعد از آن

#مرگ اگر نبود، تا ابد دور خودمان می‌چرخیدیم

نتیجه میگیریم هر چی نظراتتون دورتر باشه از نظرات اوشون بهتره

تو البر کامو ای

و کسی نگفت
چرا مثل یک قطار ؟
چرا مثل کامیون ؟

خدا بهت بده / یه روزی

گفت با این همه از سابقه نومید مشو

عاشق من؟

یه مثه وقتی که میگن از جلو چشام خفه شو نه؟ نمیشه؟ ربطی نداش؟ برم پی کارم؟ چبببببببببببس قربان

عادت می کردم به زندگی
روی ابر
فکر کنم