به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

منم همین طور ....

مامی الان من کلی ذوق نمودم که گفتی من شبیه این آقای خوشتیپم

الان تصورم از خدا یه آدم تنهاست که زود به زود گریه میکنه

افسوس ازاين زن

که جوان تر مي شود هر روز...

و با این تعریف که کاملن هم قبولش دارم من دروغهای زیادی تو زندگیم گفتم

محل نشستن تمام دلگرفته ها خوب جایی رفتی