به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

نـیـســت پــروای پــدر، مـجــنـون مــادرزاد را

خیلی ام خشگله ابراهیم پاشا

و من
گوزنی که می‌خواست
با شاخ‌هایش قطاری را نگه دارد

که ماندنی نبُوَد
هر چه هست هجرت بود

اما تو نرو
بگذار من نادان بمانم . . .