دلم واسه پرواز کردن لک زده

میخوام بشینم پشت لک لک های لنگ دراز

هوای بودنت ُ بخورم

شدم مث اون آدمایی که چپوندشن توی قفس

دلم میخواد دیوار ها رو کنار بزنم

مث مو های سرت

برسم به میونه لبات

آروم چشام ُ ببندم

آخ چه بده

نبودنت ُ لمس کردن

بیخیال بوسیدنت میشم

خوابم میبره

رسم شبگردی رو میزارم کنار

میشم یه خوابگرد

کل زمین و زمان ُ میگیرم تو دستم

روی ابر ها راه میرم

میدوم

میدوی

نمی دونم چرا وقتی به یه قدمیت می رسم تکه های ابر تموم میشه

با کله میخورم زمین ُ

نه سیر نشدم

درست شکمم پُره

ولی من تشنه تو ام

مث اونی که توی کویر داره بلندی ها رو نگاه میکنه

و زمین ُ میکَنه ِ

این زمین بی تو معنی نداره

مهربونم کمی زمینی شو

میدونم جای تو توی هفت آسمون

میدونم بالشت ابر های مهربون ُ

لحافت نوازش خداست

میدونم زمین در خورت نیست

ولی به خاطر من

ببین

دیگه نا ندارم بلند شم

مهربونم آغوشت ُ میخوام

...

هر چی مثبت ِ منفی بشمار

در خاک
در آب
در آتش
در هوا
هرکجا . . .
سَرنوشت زیر ِ دَستان افکارتَ ست . .

من واقعا دختر تاب ستانم