سلام خوش اومدی

اگر آوازِ زیبایِ بنان بودیم و رفتیم

اگر نامهربان یا مهربان بودیم رفتیم



حلالم کن اگر سنگینی ِ بار ِتو بودم

اگر بر دوش تو بار ِ گران بودیم رفتیم



شکست از دوریت بال و پر ِ من

اگر از هجر ِ تو، دل نگران بودیم رفتیم



چه خوش بود و چه شیرین با تو ایام

اگر بد یا اگر خوش گذران بودیم رفتیم



چه دریایی که بر چشم ِِ تو چون جوی

اگرهم بی تلاطم ، بیکران بودیم رفتیم



چو یوسف میروم خاری به چشمان ِ برادر

اگر خاری به چشم ِ دیگران بودیم رفتیم


ببر با خود صبا پیغام، سوی همزبانم

اگر بیکس اگر بی همزبان بودیم رفتیم

اینهمههه

بله واقعا

من یه بار گفتم نوشابه بنفش میخوام

اسفند و که میشناسین دیگه؟
آدماش هم که حتما میشناسین!
خب 100% البته!
مهربونی اسفندی ها هم که زبونزده شکر خدا!
زود رنج بودنشونم که شهره ی خاص و عامه دیگه، نیاز به گفتن منم نیس فک کنم! نه؟
اینارو گفتم که بگم:

در جریان سرمای زمستون که هستین؟!
همون جور که برف زمستون قشنگه اما گاهی اوقات سردی بدی هم داره!
محبت یه اسفندی هم مثال همون برف تو زمستونه...
اون کسی که ماها دوسش داشته باشیم جاش تو قلبمون امنه..
گرمه..
مثه کسی که از پشت شیشه داره بارش نرم نرم برفو نیگاه می کنه ..
یا با لباسای گرمش تو برف قدم میزنه و از صدای خِرچ خِرچ ِ خرد شدن برف زیر پاهاش لذت میبره...
.
اما...!
اما یه امایی هم داره اینجا!
امون از روزی که بخواد کسی اون روی سرد ماها رو ببینه!
ورق بر میگرده!
آرامش و لذت قدم زدن زیر برف، اینبار جز سردی هیچی با خودش نداره!
مثه کسی که تا صب تو سرما بمونه!
قطعا حس خوبی رو به همراه نداره...!
از سرمای یه اسفندی بترسین...
هر چند که قلب به شدت مهربونی داره..
اما امون از روزی که بِبُره!!!
چشماشو میبنده رو همه چی و ......
تمــــــــــــــــــــــــــموم!!

خیلی قدیمی بود