دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

بهر یک جرعه ی می ، منّت ساقی نکشیم
اشک ما باده ی ما دیده ی ما شیشه ی ما

عشق ، شیریست قوی پنجه و می گوید فاش
هر که از جان گذرد ، بگذرد از بیشه ی ما

خانه ای کوچک شلوغ از دوستی ها گرم گرم...
گر چه نان کم بود کم هم بهرمان بســـیار بود...

این زمــــــان را ننگر ای فرزند من آن روزها...
خم به ابروی کسی دادن بسی دشوار بود...

مثل حالاها نبود اصلا محبت زور داشت...
ظلم از صد فرسخی شهرمان فرّار بود...

هر کسی با دلبرش دستی به یاری می فشرد...
روزگاری یار بود و یار بود و یار بود...

شعر و شاعر حرمتی بالاتر از نان داشت لیک...
مسـت هم وقت غزل خوانی ما هوشیار بود...

حرف آخر این همه اِطناب را بر من ببخش...
چند بیتی را سرودم چون قلم بیــــکار بود...

رضا آسترکی

لبخند که میزنی

من

عین هالو ها

زل میزنم به دست هات

به ساعت مچی طلایی ات

به آستین پیراهنت

تا فرو نروم در زمین ...

گر براند ، از خانقاهم پیر خلوت باک نیست
دیگران را طاعت و ما را عنایت رهبرست

می به روی گلرخان خوردن خوشست اما چه سود
این سعادت زاهدان شهر ما را ، کمترست

ما به رندی در بساط قرب رفتیم و هنوز
همچنان پیر ملامتگر به پای منبرست

چون قلم انگشت بر حرفم منه صوفی که من
خرقه کردم رهن مستان و سخن در دفترست

داشت آن سودا که سر در پایت اندازد ( کمال )
سر نهاد و همچنانش این تمنا در سرست