دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

افسرده؛ سر به سینه ی من بر نهاد و خواند
با آتشین دمی که دم اشک و ناله بود:

«هر کو نکاشت مهر و ز خوبی گلی نچید
در رهگذار باد، نگهبان لاله بود»

اشک از رُخش ستردم و گفتم که بی گمان
بالین عشق ما، دم مرگ ست و رستخیز:

«من در وفای عهد، چنان کند نیستم
کز دامن تو دست بدارم به تیغ تیز»

نالید زار و گفت «فریدون» وفا خوش ست
آوخ که نیست در تو و نیک ست روشنم:

«دردی ست بر دلم که گر از پیش آب چشم
بردارم آستین، برود تا به دامنم»

در چشم کهربایی و خیره از امید
گفتم که ای امید دل غم پرست من

بگشای راز و خاطر نازک، گران مدار
باشد که این گره بگشاید به دست من

لرزید و گفت آنچه منش جویم ای دریغ !
خندان گلی بُوَد که درین شوره زار نیست

نقش وفا و مهر به دیباچه ی حیات
زیباست لیک در دل کس پایدار نیست

در هیچ سینه نیست دلی گرم و استوار
کز دور روزگار نبیند تزلزلی

«بالای خاک، هیچ عمارت نکرده اند
کز وی به دیر و زود نباشد تحولی»

عشق تو نیز با همه سوگند و اشتیاق
گرم ست، لیک جز هوسی کودکانه نیست

با من بمیر، زانکه به جز در پناه مرگ
جاوید، عشق هیچکسی در زمانه نیست!

... فریدون توللی ...

يا الله

☑ سلام برشما ::: -( یاس کبود عزیز )-

/ لصف‌تان را سپاس /
...
☑ سلام برشما ::: -( حبه‌انگور عزیز )-

/ قورمه سبزی‌تان همیشه برقرار /
...
☑ سلام برشما ::: -( کتی عزیز )-
...
☑ سلام برشما ::: -( دنیای عزیز )-

/ نوش جانتان باد /

دور از نگاه گرم تو ، بی تاب گشته ام
بر من نگاه کن که تب و تابم آرزوست

تا گردن سپید تو گردابِ رازهاست
سر گشتگی به سینه ی گردابم آرزوست !

تا وارهم ز وحشت شبهای انتظار
چون خنده ی تو مهر جهانتابم آرزوست

... فریدون مشیری ...

باغ سبز است نه در دایره تنگ بهار
و در او ، روح بهاری ، که به تن پوش من است

در من افتاد نسیم از سر عیاری ، صبح
به هوایی که ز عطر تو در آغوش من است !

سر من کوهِ بلایی است که بر شانه ی تو
موی تو ، شط طلا ریخته بر دوش من است

بر سر تربت آن عشق ز کف رفته ، هنوز
ندبه خوان ابدی قلب سیه پوش من است

مست می رفتم از آن کوچه و دستم نگرفت
که : به سنگش مزنید ! آه - که مدهوش من است

... منوچهر نیستانی ...

☑ سلام برشما ::: -( نازی عزیز )-

☑ سلام برشما ::: -( زهره عزیز )-

شور اشک ما چنان بَر گونه ات زیبا فتاد
کز وجودت سبزه و ابر فراوان ساختند

گر چو پروانه به گِرد شمع ها ما نیستیم
شمع ها را پس چرا سر در گریبان ساختند ؟

آنقدر ما آفرین گویان ، تو را بنواختیم
تا ز اندام خوشت ، سرو خرامان ساختند

از نهاد وامق عاشق ، دو صد اندوه و آه
بهر عذرا سینه و چاک گریبان ساختند

آه شیرین دامن فرهاد را در خون کشید
بیستون را لاله زار و هم بیابان ساختند

بسکه من با تو ز شعر نیلگونه دم زدم
از دو چشمت نرگس و یاقوت الوان ساختند

انتظار تلخ من ، از حد طاقت دور بود
زین سبب از طاقتم یعقوب کنعان ساختند

از پریشان حالی اشعار ( نی داود ) بود
کان دو زلف نسترن بو را پریشان ساختند