دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

احسنت . . .

ما که داریم دل و دیده پر از آتش و آب
چون نسوزیم و چرا اشک نبازیم چو شمع

هست چون آتش ما بر همه عالم روشن
سوز خود را به زبان بهر چه آریم چو شمع

ای نسیم سحر از صبح وصالش خبری
تا هم خنده زنان جان بسپاریم چو شمع

تاب بیگانه و اغیار نداریم که ما
کُشته و سوخته ی خلوت یاریم چو شمع

سوخت صد بار ( هلالی ) جگر ما شب هجر
ما جگر سوخته ی این شب تاریم چو شمع

وقت است که خون گردد، بیم است که خون گریم
دل از ستم تن‌ها من از غم تنهایی

تا چند به دورانت می‌خواهم و خون نوشم
آب طرَبَت خون باد ای ساغر مینایی

فرمود طبیب امروز تجویز به گلقندم
فحش از چه نمی‌گویی لب از چه نمی‌خایی

گفتی که شوم سرمست گیرم به دو بوست دست
از بهر چه خواهی بست عهدی که نمی‌پایی

یار من و یار تو آن غائب و این حاضر
یغما من و خاموشی بلبل تو و گویایی

با تو نمی شود که سر جنگ و کینه داشت
حتــی اگــــر کـــه در صف دشمن ببینمت

مثل لــــــزوم نــــور بــــرای درخت ها
هر صبح لازم است که حتما ببینمت

حس می کنم دو دل شده ای، لحظه ای مباد
درشک بیـــــن ماندن و رفتــــــــــن ببینمت

ای نسیم از برِ این شمع مکِش دامن ناز
قصه ها مانده منِ سوخته را با تو , مرو !

ای قرار دل طوفانی بی ساحل من
بهر آرامش این خاطر شیدا , تو مرو !

سایه ی بخت منی از سر من پای مکش
به تو شاد است دل خسته ,خدا را تو مرو !

ای بهشتِ نگهت مایه ی الهام سرشک
از کنار من افسرده ی تنها تو مرو !

جان پر خونم که مشتی خاک دامن گیر اوست
گاه اندر تاب ماند و گاه اندر تب بسوخت

پردهٔ پندار کان چون سد اسکندر قوی است
آه خون آلود من هر شب به یک یارب بسوخت

روز دیگر پردهٔ دیگر برون آمد ز غیب
پردهٔ دیگر به یارب‌های دیگرشب بسوخت

کسـی پیشِ من در جهان عاقل است
که مشـــغول خود وز جهان غافل است

کــــــــــــــــــــسی گیرد آرامِ دل در کنار
که از صحــــــــــــــــــبت خلق گیرد کنار

به صورت کـــــــــسانی که مردم وشند
چو صـــــورت همان بِه که دم در کشند

چو ســـعدی کسی ذوقِ خلوت چشید
که او از دو عــــــــــــــالم زبان در کشید