دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

هر چه عاقل بندِ امّا و چراست
عاشق امّا از گرفتاری رهاست

«مذهب عاشق ز مذهب‌ها جداست»
هم خدا خرما و هم خرما خداست

عاشقی کافر نباشد، کافر است
هر که مؤمن ماند، ایمانش ریاست

عقل ارزانی‌تان ای عاقلان
عشق، جولانگاه ما دیوانه‌هاست

بین ماها، عشق فرمان می‌دهد
هر کسی دیوانه‌تر، او پادشاست

هر چه پیش آمد، خوش آمد... عاشقم
عشق، شیرینی تسلیم و رضاست


... رضا احسان پور ...

هزار سایه ی باطل که تلخ می خندند،
گرفته اند تو را، داده اند مهمانی

هنوز بی کسی ام را نگفته ام به کسی
که این، تمام کسم بوده با پریشانی

نشسته بر دل این شعر ها که روزی تو
تمام سهم خودت را به بار بنشانی

(...و هرگز این غزل ساده پا نمی گیرد
مگر ز یوسفی آید خبر به کنعانی...)

به من اجازه بده نا تمام بگذارم
خودت ادامه بده روشنای نورانی!

... عبدالهادی آرتیز ...

گرچه عمرم همه در سايۀ ناز تو گذشت
آفرين بر غم عشقت كه مرا وا نگذاشت

سالها زمزمه می كرد دلم نام تو را
جز خيال تو در اين خانه كسی پا نگذاشت

لطف تو شامل حالم نشد و پير شدم
گر چه يك لحظه مرا ياد تو تنها نگذاشت

آمدم بر سر بازار كه يوسف باشم
فتنۀ چشم پر آشوب زليخا نگذاشت

دفتر چشم مرا باز كن و باور كن
كه بجز خاطرۀ عشق تو بر جا نگذاشت

گفت با آينه فرياد در آن نيمۀ شب
هيچكس جز تو به روی دل من پا نگذاشت

... فریاد نیشابوری ...

این واژه ها صراحت ِ تنهایی من اند
با این همه مخواه که تنها ببینیم

مبهوت می شوی اگر از روزن ات شبی
بی خویش در سماع غزل ها ببینیم

... محمدعلی بهمنی ...

از کجا آمده ام ، آمدنم بهر چه بود ..؟
به کجا میروم این راه پشیمانی هاست

چند وقتی است که بی حوصله ام ، بی شعرم
چشمهای ِ تو ولی رمز غزل خوانی هاست

من به جز (شعر) به جز( آه ) بساطم خالی است
تو به جز عشق ، دلت صحنه ویرانی هاست

من پریشان به پریشانی چشمان تو ام ..
چشمهای تو پریشان به پریشانی هاست

می توان گفت نمک گیر نگاهم شده ای ..
بی نمک نیست اگر سفره بی نا نی هاست

من کمی بیشتر از عشق تورا می فهم ام
عشق را ه و روش ِ بچه دبستانی هاست

در غم و خواری از آنم که ندارم غمخوار
دم فرو بسته از آنم که ندارم دمساز

خود چه شامی ست شقاوت که ندارد انجام
یا چه صبح است سعادت که ندارد آغاز

بی‌نیازی ندهد دهر خدایا تو بده
سازگاری نکند خلق خدایا تو بساز

از سر لطف دل خسته ی بیچاره «عبید»
بنواز ای کرم عام تو بیچاره نواز

عبید زاکانی