دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

برنمي آيد نواي دلكش از ناي شكسته
آري از بشكسته نايد غير آواي شكسته

درخور شادي نمي باشد دل بشكسته ی من
مي نشايد ريختن هرگز به ميناي شكسته

گوي سبقت را ربود از عاشقان با بردباري
آنكه راه عشق را پيمود با پاي شكسته

مي كند صورت تفاوت ورنه پيش اهل معني
هست يكسان ياي نستعليق با ياي شكسته

وصلت پير و جوان بسيار دورست از مُروّت
زشت باشد پيش زيبا چهره، كالاي شكسته

نادُرست خودنما را رونق بازار نبود
مشتري چندان نخواهد داشت كالاي شكسته

از شكستن اوفتد هر چيزي از قيمت به جز دل
آري اين بشكسته مُمتاز است ز اشياي شكسته

چون خليل و نوح ندارم ترسي از آتش و آب
ترسم از سيلاب اشک و آه دلهاي شكسته

سید ذبیح الله قاسمی

در کمینگاه نظر با دل خویشم جنگ است
ز ابرو و غمزه او تیر و کمانی به من آر

در غریبی و فراق و غم دل پیر شدم
ساغر می ز کف تازه جوانی به من آر

منکران را هم از این می دو سه ساغر بچشان
وگر ایشان نستانند روانی به من آر

ساقیا عشرت امروز به فردا مفکن
یا ز دیوان قضا خط امانی به من آر

دلم از دست بشد دوش چو «حافظ» می‌گفت
کای صبا نکهتی از کوی فلانی به من آر

حضرت حافظ

اللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد وَ عَجِّلْ فَرَجَهُم

«به‌شرطی که انسانیت را قدر بداند و نگهش دارد.

افسوس كز سموم حوادث در اين چمن
شد نونهال باغ تمنا فرو به خاك

از فيض دشمن است كه غافل نيم ز دوست
يا رب مباد آن‌كه بيفتد عدو به خاك

سايد به اوج عرش سر افتخار را
مالد بر آستان تو هركس كه رو به خاك

سيل عرق تو تا بتواني ز جبهه ريخت
هرگز مريز پيش كسي آب رو به خاك

محزون ! زمانه تار امل گر ز هم گسيخت
شادم از آن كه چاك دلم شد رفو ز خاك