دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

تو را من چشم در راهم شبا هنگام



که می گیرند در شاخ «تلاجن» سایه ها رنگ سیاهی



وزان دل خستگانت راست اندوهی فراهم؛



تو را من چشم در راهم.



شبا هنگام ، در آن دم که بر جا، درّه ها چون مرده ماران خفتگان اند؛



در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام.



گرم یاد آوری یا نه ، من از یادت نمی کاهم؛


تو را من چشم در راهم

نیما : ( زنده یاد علی اسفندیاری)

بهمن 1336

بندر همیشه لهجه اش گرم و صمیمی نیست
باید سکوت سرد سرما را بلد باشی

یعنی که بعد از آنهمه دلدادگی باید
نامهربانی های دنیا را بلد باشی

شاید خودت را خواستی یک روز برگردی
باید مسیر کودکی ها را بلد باشی

یعنی بدانی " مرد در باران " کجا می رفت
یا لااقل تا " آب - بابا " را بلد باشی

حتی اگر آیینه باشی، پیش این مردم
باید زبان تند حاشا را بلد باشی

وقتی که حتی از دل و جان دوستش داری
باید هزار آیا و اما را بلد باشی

من ساده ام نه؟ ساده یعنی چه؟... نمی دانم
اما تو باید سادگی ها را بلد باشی

یعنی ببینی و نبینی!...بشنوی اما...
یعنی... زبان اهل دنیا را بلد باشی

... حسین بهرامیان ...

سلام
آواتار جدید مبارکه

چند بارد غمِ دنیا به تنِ تنهایی
وای بر من، تنِ تنها و غمِ تنهایی

تیر بارانِ فلک فرصتِ آنم ندهد
که چو تیر از جگرِ خویش بر آرم، وایی


لاله ای را که بر او داغِ دو رنگی پیداست
حیف از ناله ی معصومِ هزار آوایی

آخرم رام نشد چشمِ غزالی وحشی
گرچه اَنگیختم از هر غزلی غوغایی

من همان شاهدِ شیرازم و نتوانی یافت
در همه شهر به شیرینیِ من، شیدایی

تا نه از گریه شدم کور بیا، ورنه چه سود؟
از چراغی که بگیرند به نابینایی!

همه در خاطرم از شاهدِ رویاییِ خویش
بگذرد خاطره، با دلکشیِ رویایی

گاه بر دور نمای اُفُق از گوشه ی اَبر
با طلوعِ مَلَکی جلوه دهد سیمایی

اِنعکاسی ست بر آن گردشِ چشمِ آبی
از جمال و عظمت، چون اُفُقِ دریایی

دست با دوست در آغوش، نه حدِّ من و توست
منم و حسرتِ بوسیدنِ خاکِ پایی

«شهریارا» چه غم از غربتِ دنیایِ تن است
کز برای دل خود ساخته ای دنیایی

سلام

میشه لینک ِ دانلود ِ عشق ِ اول رو بدید به من دوساعته دارم دنبالش میگردم همه سایتا ف ی ل ت ر ه. .