دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

بی خبر میاد
در هم نمیزنه
آتیش میزنه
میسوزونه
و میره ... !

از کسی هم اجازه نمیگیره
شاید حتی حق انتخاب هم بهت نده

یا باهاش میمونی و میسوزی

یا سعی میکنی از دستش فرار کنی

که بازهم
میسوزی ... !

بود آیا که خرامان ز درم بازآیی؟
گره از کار فروبسته‌ی ما بگشایی؟

نظری کن، که به جان آمدم از دلتنگی
گذری کن: که خیالی شدم از تنهایی

گفته بودی که: بیایم، چو به جان آیی تو
من به جان آمدم، اینک تو چرا می‌نایی؟

بس که سودای سر زلف تو پختم به خیال
عاقبت چون سر زلف تو شدم سودایی

همه عالم به تو می‌بینم و این نیست عجب
به که بینم؟ که تویی چشم مرا بینایی

پیش ازین گر دگری در دل من می‌گنجید
جز تو را نیست کنون در دل من گنجایی

جز تو اندر نظرم هیچ کسی می‌ناید
وین عجب تر که تو خود روی به کس ننمایی

گفتی: از لب بدهم کام دل عراقی روزی
وقت آن است که آن وعده وفا فرمایی

فخرالدین عراقی

یا الله // ســلام حاج علی عزیز

✔ سلام برشما ::: -( رضای عزیز )-

تو جلوه ی غرور شیرین خسروانه

من تیشه ای رفیق فرهاد بی قراری

تو لیلی سیه چشم ، بر اوج آسمانها

من هم جنون مجنون ، جرمم فقط نداری



تو خواهر بنفشه ، بانوی آسمانی

من خار بی کسی که جامانده بر دو راهی

تو مادر ستاره ، تو باور زمانه

من زاغ تیره بختی دایم پی پناهی



تو سیب سرخ باغ گل بونه های عشقی

من آدمی که خورده از میوه ی گناهی

تو یاسمن ، اقاقی ، تو نسترن ، بنفشه

من لاله ای دو رنگ و رنگم همه تباهی



تو شیره ی وجود ، زهره به اعتراضی

من شیره ی تباه ، خشخاش بی زوالی

تو عادت قشنگی ، پروانه ای و شمعی

من هرزه ای که گویند مستی و لاابالی



تو آهوی رمیده در دشت جان عشقی

من هم سگی دوانم در کوی بی وفایی

تو شاهدی به اشراق ، تو زاهدی به اعجاز

من عاشقی که امشب میمیرم از جدایی



تو آسمانی و نیست در قید تو زمینی

من هم زمین خشکی ، در قید آسمانی

تو از پریدنی ها داری سخن ولیکن

من هم سخن ز زلف و زندان زندگانی

... ... نه تـــــو باشی ... ...

نه دستی برای فشردن باشد ...

نه پایی برای قدم زدن باشد ...

و

نه نگاهـــی برای زل زدن ... !

یک دم دیدنت بس بود
تا ذهن دچار چنان مشغله ای شود
سختر از E=mc2
مشغله حل وجود تو
یک دم غفلتم کافی بود
تا انفجاری عظیم
آغازی باشد بر آفرینش تو
در آسمان وجود من

امیر کاروان