دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

خدایا گفتی صبر و اندیشه برخود پیشه کن .

از این و آن سخن کمی سخت اندیشه کن .

اگرمهلتی باشد درمیان برخوشی ریشه کن .

دهم راه وچاره ای کمی تحمل را پیشه کن.

نگاه مهرووفا راهمچنان بردلت زنده کن .

عهد پیمان در آخرت برجاست اندیشه کن .

میرسد پایان برشب سیه آفتاب اندیشه کن .

شاید هم روزگارامتحانست کمی اندیشه کن.

آواز عاشقانه ي ما در گلو شکست
حق با سکوت بود، صدا در گلو شکست


ديگر دلم هواي «سرودن» نمي کند
تنها بهانه ي دل ما در گلو شکست!

سر بسته ماند بغض گره خورده در دلم
آن گريه هاي عقده گشا در گلو شکست

اي داد، کس به داغ دل باغ دل نداد
اي واي، هاي هاي عزا در گلو شکست

آن روزهاي خوب که ديديم، خواب بود
خوابم پريد و خاطره ها در گلو شکست

«بادا»مباد گشت و «مبادا» به باد رفت
«آيا»ز، ياد رفت و «چرا» در گلو شکست

فرصت گذشت و حرف دلم ناتمام ماند
نفرين و آفرين و دعا در گلو شکست

تا آمدم که با تو خداحافظي کنم
بغضم امان نداد و خدا... در گلو شکست!

قطار شو كه مرا با خودت سفر ببري
به دورتر برساني/ به دورتر ببري
تمام بود و نبود مرا در اين دنيا
كه تا ابد چمداني‌ست مختصر ببري
كه من تمام خودم را مسافر‌ِ تو شوم
تو هم مرا به جهانهاي تازه‌تر ببري
سپس نسيم شوي تو؛ و بعد از آن يوسف ...!
كه پيرهن بشوم تا مرا خبر ببري
مرا به خواب مه‌آلود ابرهاي جهان
به خوابهاي درختان بارور ببري
و بعد نامه شوم من ... چه خوب بود مرا
خودت اگر بنويسي/ خودت اگر ببري
عجيب نيست كه هيزم شكن بياشوبد
درخت اگر كه تو باشي دل از تبر ببري
غروب زوزة باد و شكستن جاده
چه مي‌شود كه مرا با خودت سفر ببري؟

تا نسوزد برنیاید بوی عود
پخته داند کاین سخن با خام نیست

هر کسی را نام معشوقی که هست
می‌برد، معشوق ما را نام نیست

دکتر شریعتی!.....و سلام و روز بخیر ...