مختصرحرفی که دراشعارمن گنجیده است
صحبت قلبی است کزاین مردمان رنجیده است

من ندانم باکه گویم این سخن ؛فرهادمن
کس نباشد بشنود یک لحظه این فریاد من

من همی دانم که خود ازمردمان رنجیده ای
عشق ونفرت درترازوی دلت سنجیده ای

دیشب اندرشعرخود عذری زمن طالب شدی
خجلتم دادی وبر سلطان دل غالب شدی

گفتی از غمگینیت غم بر دلم افزون شود
این سخن گفتی؛نگفتی اشک من چون خون شود؟

آرزو دارم که بینم چهره ات گلگون شود
گرد رخسارت بریزد؛طاقتت افزون شود

خواستی ازمن که غم را ازدلم بیرون کنم
من که باشم نزداستادم چراوچون کنم

آرزویت خوانم وبرصفحه دل حک کنم
ملحدی باشم اگر در آرزویت شک کنم

درد مهجوری وتنهایی به چهرت روشن است
ورد نایت ای شریک غم دعای جوشن است

تیر زهراگین دوران قلب مهجورم شکافت
هرزمان افکارمن برداردل افسانه بافت

آری آری مردمان رادل شده همچون حجر
نیست دیگر پادشاه مهر را تاجی به سر

گر دلت بشکست ای نازک دل خوش گفتگو
گو بر سنگ صبورت دردهایت موبه مو

سيزده بدر آمد عيدم بسر آمد
باباي من مسکين آهش بدر آمد
سوزد پدر بنزين
ماشين نميخواهم
لنگان خرکم آخر هي کارگر آمد
با کل عيال خود با قرض و گرفتاري
آويز خر بابا از شهر بدر رفتيم
سيزده بدر آمد عيدم به سرآمد
رفتيم به حسنلنگي در باغ غلي بنگي
چون جمله زخويشان است از سوي پدر جدم
چون مادر او باشد دختر عموي بي بي
گفتيم ما بريم آنجا
در باغ رسيديم ما دنيا همه آنجا بود
از قوم دگر اقوام از ترک بلوچانم بشکردي و رودانم
از بندر و از ميناب حمله به حسنلنگي
در باغ غلي بنگي
اين باغ نشد بابا بازار بگو جانم
صد معرکه آنجا بود
در گوش و کنار باغ آتش همه برپا بود
از دود کباب بگذر
چون گوشت گران باشد هم قيمت جان باشد
دود سيخ و سنگ يکسر
آميخته سيگاري
تاريک نمود کلي چشم فلکم دودش
از سيخ کباب بگذر اين غايله را بنگر
بي بي خاتون و فاطي از عمه و از خواهر
بي داد ازين زنها قليان به ميان آمد
شد معرکه قليان
کز کرکر آن کر شدگوش من بيچاره
اين باغ چنان تنگ شد
نه جاي نشستن بود نه گردش و تفريحي
آخر تو نگو جنگ شد
مينابي شيرينک گل کرد متلک انداخت
روداني خون گرمي سيلي به خطا بنواخت
خورد سيلي قتالش بر گردن بشکردي
او هم بي خبر هري سنگ زد به غلي بنگي
جوشيد حسنلنگي
اقوام وي از بندر
ريختن بميان يکسر
اين باغ نشد جانم يک جبهه جنگي شد
با مشت و لگد با سنگ
با نيش دهان با چنگ
از بي گنه و خاطي
خوردند چنان قاطي
بنده و عيالم هم از بچه و از خانم
زير دست و پا رفتيم
قليون بي بي خاتون بشکست خودش زخمي
چاره بفرارم شد با آن خر بابايم
از باغ غلي بنگي
آخر چه بگويم من

سيزده بدر آمد عيدم بسر آمد.

شاعر قدیر هرمزگانی استاد جعفر رحیمی