دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

افسردگی

تو پيدا مي شوي اما...
فراموشي گرفتم من!
و گلدان نگاهت را
به خاموشي گرفتم من!
...
صدايم مي زني ،شايد ...
نمي فهمم چه مي گويي!
هنوز افسرده ام ، اما...
نه درماني! ...نه دارويي!
...
هواي گرم تابستان ...
ندارد با دلم سازش ...
نمي خواهم كه بنشينم
به پاي ميز آرايش!...
...
نه خطّي گوشه ي چشمم!
نه رنگي بر لب و گونه ...
اتاق خواب من خالي ...
ز عطر وحشي پونه !...
...
دوباره روي تخت من ...
كتاب شعر و خودكارم!
و تعدادي ورق پاره ...
برو!...از عشق بيزارم !
...
...
_______________
فریبا شش بلوکی - کتاب بهانه

هر شب دل پر خونم بر خاک درت افتد

باشد که چو روز آید بروی گذرت افتد


زیبد که ز درگاهت نومید نگردد باز

آن کس که به امیدی بر خاک درت افتد


آیم به درت افتم، تا جور کنی کمتر

از بخت بدم گویی خود بیشترت افتد


من خاک شوم، جانا، در رهگذرت افتم

آخر به غلط روزی بر من گذرت افتد


گفتم که: بده دادم، بیداد فزون کردی

بد رفت، ندانستم، گفتم: مگرت افتد


در عمر اگر یک دم خواهی که دهی دادم

ناگاه چو وابینی رایی دگرت افتد


کم نال، عراقی، زانک این قصه‌ی درد تو

گر شرح دهی عمری، هم مختصرت افتد


" عراقی "

«زویر پاسکال کوست» معمار و نقاش فرانسوی قرن نوزدهم میلادی بود که در سال ۱۸۳۹ میلادی به همراه سفیران «لوئی فیلیپ یکم» به دعوت محمدشاه قاجار به ایران سفر کرد. او از سفر خود طرح‌ها و نگاره‌های فراوانی از آثار باستانی و معماری ایران به فرانسه ارمغان برد.

این نقاشی آبرنگ و مداد میدان نقش جهان اصفهان در سال ۱۸۳۹ میلادی را به تصویر کشیده است.