دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

از كبود آسمان‌ها روشني
مي‌گريزد جانب آفاق دور

در افق، بر لاله ی سرخ شفق
مي‌چكد از ابرها باران نور

مي‌گشايد دود شب آغوش خويش
زندگي را تنگ مي‌گيرد به بر

باد وحشي مي‌دود در كوچه‌ها
تيرگي سر مي‌كشد از بام و در

شهر مي‌خوابد به لالاي سكوت
اختران نجواكنان بر بام شب

نرم‌نرمک باده ی مهتاب را
ماه مي‌ريزد دورن جام شب

نيمه شب ابري به پهناي سپهر
مي‌رسد از راه و مي‌تازد به ماه

جغد مي‌خندد به روي كاج پير
شاعري مي‌ماند و شامي سياه

در دل تاريك اين شب‌هاي سرد
اي اميد نااميدي‌هاي من

برق چشمان تو همچون آفتاب
مي‌درخشد بر رخ فرداي من

چه تدبیر ای مسلمانان که من خود را نمی دانم
نه ترسا نه یهودم من، نه گبرم نه مسلمانم

نه شرقیم نه غربیم نه بریّم نه بحرّیم
نه از کان طبیعیّم نه از افلاک گردانم

نه از خاکم نه از آبم نه از بادم نه از آتش
نه از عرشم نه از فرشم نه از کونم نه از کانم

نه از هندم نه از چینم نه از بلغار و سقسینم
نه از ملک عراقینم نه از خاک خراسانم

نه از دنیا نه از عقبی نه از جنت نه ازدوزخ
نه از آدم نه از حوّا نه از فردوس و رضوانم

مکانم لا مکان باشد نشانم بی نشان باشد
نه تن باشد نه جان باشد که من از جان جانانم

دوئی از خود بدر کردم، یکی دیدم دو عالم را
یکی جویم یکی دانم یکی بینم یکی خوانم

هوالاول هوالاخر هوالظاهر هوالباطن
بجز یا هو و یامن هو کسی دیگر نمی دانم

ز جام عشق سر مستم دو عالم رفته از دستم
بجز رندی و قلّاشی نباشد هیچ سامانم

اگر در عمر خود روزی دمی بی تو بر آوردم
از آن وقت و از آن ساعت ز عمر خود پشیمانم

اگر دستم رسد روزی دمی با تو درین خلوت
دو عالم زیر پای آرم همی دستی بر افشانم

الا ای شمس تبریزی چنین مستم درین عالم
که جز مستی و قلّاشی نباشد هیچ دستانم

وای به اون روزی که همچین ایده آلی روانه بازار شود

بر آسمان رسد ز فراق تو هر شبی
فریاد و ناله‌های دل زار زار ما

دردا و حسرتا که بجز بار غم نماند
با ما به یادگاری از آن روزگار ما

بودیم بر کنار ز تیمار روزگار
تا داشت روزگار ترا در کنار ما

آن شد که غمگسار غم ما تو بوده‌ای
امروز نیست جز غم تو غمگسار ما

آری به اختیار دل انوری نبود
دست قضا ببست در اختیار ما

همراه با سخنرانی محمد علی سپانلو ،

شعر خوانی شاعران کتاب ها و ...

فریاد شیری،مجتبی پور محسن،رضا حیرانی،مهرنوش قربانعلی،داوود ملک زاده، پوریا سوری، فرزاد آبادی

چهارشنبه ،28 تیر ما فرهنگ سرای سرو،پارک ساعی

وقتی هم فصل درو بگذره . . . دیگه گذشته

آخه جدا بعضیا دوستای آدم از دستش میگیرن یهو