دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

سودای عشق پختن عقلم نمی‌پسندد
فرمان عقل بردن عشقم نمی‌گذارد

باشد که خود به رحمت یاد آورند ما را
ور نه کدام قاصد پیغام ما گذارد

هم عارفان عاشق دانند حال مسکین
گر عارفی بنالد یا عاشقی بزارد

زهرم چو نوشدارو از دست یار شیرین
بر دل خوشست نوشم بی او نمی‌گوارد

پایی که برنیارد روزی به سنگ عشقی
گوییم جان ندارد یا دل نمی‌سپارد

مشغول عشق جانان گر عاشقیست صادق
در روز تیرباران باید که سر نخارد

بی‌حاصلست یارا اوقات زندگانی
الا دمی که یاری با همدمی برآرد

دانی چرا نشیند «سعدی» به کنج خلوت
کز دست خوبرویان بیرون شدن نیارد

زیر لب

نفرت از دست و پاهاي در بند
نفرت از زخم ها و کبودی
زن به آهستگي زير لب گفت:
نه ! تو هرگز مسلمان نبودي!
*
بارش برف بود و هياهو
روي ديوار لكه، سياهي
زن به آهستگي زير لب گفت:
خسته ام از سكوت و تباهي
*
هي پسر داد مي زد كه مادر
دفتر ديكته امضا ندارد
زن به آهستگي زير لب گفت:
دفتر دیکته امضا ندارد
*
باز مي گفت: اين خط كش من
توي كيفم چرا جا نميشه؟!
زن به آهستگي زير لب گفت:
اخم هاي پدر وا نميشه!
*
رفتن ماه و پيدايش روز
سايه ها و صداها و ديوار
زن به آهستگي زير لب گفت:
هي زمستان و پاييز و تكرار
*
مشق اشك يتيم و لب حوض
صبح زود و تماشاي باران
زن به آهستگي زير لب گفت:
شسته شد كوچه ها و خيابان
*
دانه هاي انار و شب عيد
سبزه گندم و ساقه ی ترد
زن به آهستگي زير لب گفت:
حالم از بوي ماهي بهم خورد
*

توپ قرمز كه مي خورد به شيشه
مرد همسايه دادش هوا شد
زن به آهستگي زير لب گفت:
فصل تعطيلي بچه ها شد
*
وقت دريا و رقصيدن موج
ظهر و گرماي سوزان مرداد
زن به آهستگي زير لب گفت:
خنده هايم چرا رفته برباد؟!

ولی مالو خوشجلتره

ریاضی عزیز...

لطفا زود زود بزرگ شو ،

و مسأله هاتو خودت حل کن ،

و یاد بگیر که ...

به دیگران تکیه نکنی ... !

پنهان مساز راز غم خویش در سکوت
باری، در آن نگاه، چو فریاد می کنی

ای سیل اشک من! ز چه بنیاد می کنی؟
ای درد عشق او! ز چه بیداد می کنی؟

نازک تر از خیال منی، ای نگاه! لیک
با سینه کار دشنه ی پولاد می کنی

نقشت ز لوح خاطر «سیمین» نمی رود
ای آن که گاه گاه ز من یاد می کنی

سیمین بهبهانی