دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

شبا كه ميام اينجا يه كم غريبه م فقط شما رو ميشناسم ....شما چي ؟

معمولا جلسه های میهمانی از سه شکل خالی نبود؛
یا اینکه میهمانی ها مردانه بود
یا تماما زنانه که زنان همسایه، قوم و خویشان زن صاحب میهمانی بودند
یا مختلط که مردان در یک اتاق و زنان در اتاق دیگر بودند.
در گردهمایی های مردانه کلا سخن از کسب و کار و داد و ستد، کسادی، طلب، بدهی و کلاهبرداری و بعضی امور مختلف بنا به تناسب مجلس مذهبی و غیرمذهبی می شد.
اما صحبت زنان خارج از همه این موارد بود که در زمینه های مربوط به شوهر، شوهرداری، دختر شوهردادن، پسر زن دادن، هوو، سفیدبختی، سیاه بختی، گله و شکایت یا تعریف و تمجید از شوهر، گفت وگو در باب رخت و لباس، زیورآلات و...
اما میهمانی های مختلط که بیشتر فامیلی بود اوقات با غذا خوردن، سربچه داد زدن، تر و خشک کردن و پخت و پز، پر می شد.

عبارت اسب بخار توسط جیمز وات(١۸١٩- ١۷٣۶) ابداع شد. بیشتر شهرت او به خاطر کارهایش برای بهبود ماشین بخار است.

داستان از آن جا شروع شد که وات در یک معدن زغال سنگ با اسب هایی که زغال سنگ بلند می کردند کار می کرد و راهی می خواست تا بتواند در باره ی توان هر یک از این اسب ها صحبت کند.او دریافت که به طور میانگین، یک اسب معدن می تواند ۲۲۰۰۰ پوند-فوت (حدود ٣۰ کیلوژول) کار را در یک دقیقه انجام دهد.سپس او این عدد را ۵۰ درصد افزایش داد و اسب بخار را ٣٣۰۰۰ پوند-فوت (حدود ٤۵ کیلوژول) انرژی در یک دقیقه قرار داد.این یک واحد دلخواه بود که پس از گذشت قرن ها،امروزه در خودرو ها،ماشین ها ی چمن زنی ، اره برقی ها و در بعضی جارو برقی ها به کار می رود.

«دستگاه مشترک عشق شما خاموش است»!

این جوابی است که من میگیرم

مرده شور این همه خاموشی را

نقد و یکجا ببرند!

منِ بی تاب، سزایم این است؟!

منِ بی خواب، جزایم این است؟!

تو که این شعر مرا می خوانی

حالت از بی خبری از یارت

غم و درد است، بگو، یا شادی؟!

یا اسارت در قفس ثانیه ها؟!

یا که در احساست

انقلابی ست به پا؟

تو بگو حالت را

در چنین مخمصه ای

آزادی؟!



* شعر از محمد صادق زمانی