دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

اللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد وَ عَجِّلْ فَرَجَهُم

روز هاي بهانه و تشويش روزگار ترانه و اندوه

روزهاي بلند و بي فرجام از فغان نگفته ها انبوه

روزگار سكوت و تنهايي پي هم انس خويشتن ، گشتن

سالخوردن ، به كوچه هاي غريب تيغ افسوس بر فراغ آوردن

من از اين خسته ام كه مي بينم تيرگي هست و شب ، چرا غي نيست

پشت ديوار هاي تو در توهيچ سبزينه اي ز باغي نيست

روزهاي دروغ و صدرنگي پوچ و خالي ز دل‌سپردن ها

روزگار هلاك بلبل‌ها جغد ها را به شاخه ها ديدن

درخت عقل و تدبیرم

زِ برگ و بُن همه خشکاند

چه بی رحم است و بی احساس!

فریبم داد

خدایم را به یغما بُرد

خدایش نگذرد از او!

تمام اعتبارم را به آنی شُست

همه دیوانه ام خواندند

مرا از جمع خود راندند

بِبُرد او آبرو از من

خرابم کرد ،مرا آلود

به من او بردگی آموخت

دهانم را به هر پرسش

به جادو دوخت!

مرا او کُشت ،مرا او سوخت

وَ مرگم را تماشا کرد

به بادم داد...

حلالش من نخواهم کرد

به روی آن پُلِ معروف

بگیرم من گریبانش

خداوندا! تو یارم باش

در آن جا هم

پناه آرم به تو از عشق ... !



محمد صادق زمانی

سلام

اکادمی گوگوش

از زبان ديگران درد دلم بايد شنيد

کز ضعيفی ها چو نی راه سخن گم کرده ام

ای تمنا ! نوحه کن بر کوشش بی حاصلم

جست و جو ها دارم اما يافتن گم کرده ام

يافتن گم کردنی می خواهد، اما چاره نيست

کاش گم گردم، چه سازم ؟ گم شدن گم کرده ام

چون نفس از مدعای جست و جو آگه نی ام

اين قدر دانم که چيزی هست و من گم کرده ام

بيدل، از درد بيابان مرگیِ هوشم مپرس

بيخودی می داند آن راهی که من گم کرده ام


مولانا عبدالقادر بیدل دهلوی