1- خود را در يك كشتي تصوّر كنيد كه در حال غرق شدن است. شما خود را به آب مي‌اندازيد و با شناكردن خود را به يك قايق نجات مي‌رسانيد و از آن بالا مي‌رويد. چند نفر ديگر را در آن قايق نجات همراه خود مي‌بينيد؟


2- خود را به ساحل مي‌رسانيد و بيابان وسيعي را در مقابل خود مي‌بينيد. چند وسيله شخصي و مقداري خوراكي بر مي‌داريد و در جستجوي نجات، راه بيابان را در پيش مي‌گيريد. چند جفت كفش برمي‌داريد؟


3- پس از يك راه‌پيمايي طولاني و سخت، از يك تپه شني بالا مي‌رويد و با خوشحالي شهري را در دوردست مي‌بينيد. همچنين متوجه مي‌شويد كه در فاصله‌اي نه چندان دور در سمت راست شما واحه‌اي وجود دارد. آيا ابتدا به آنجا مي‌رويد و براي مدتي كوتاه، يا هر چقدر كه مي‌خواهيد استراحت مي‌كنيد و يا آن كه آن را ناديده گرفته به راهتان به سوي شهر ادامه مي‌دهيد؟


4- پس از ورود به شهر، قصري توجه شما را به خود جلب مي‌كند و تصميم مي‌گيريد كه وارد آن شويد. پس از عبور از دروازه‌ها، خود را در يك راهروي طولاني مي‌يابيد كه به اتاق پادشاه منتهي مي‌شود. وارد اتاق مي‌شويد و شاه و ملكه را مي‌بينيد كه در كنار هم به تخت نشسته‌اند. شاه و ملكه چه شكلي هستند؟ و چه ويژگيها و خصوصياتي را برايتان مجسم مي‌كنند؟


5- از آن اتاق خارج مي‌شويد و از يك پلكان مارپيچي پايين مي‌رويد. تاريك و سايه‌دار است، با مشعل‌هايي بر روي ديوار كه به طور نوبتي روشن و خاموش مي‌شوند. همين طور كه پائين مي‌رويد، ناگهان يك زن (اگر شما مرد هستيد) و يا يك شواليه (اگر شما زن هستيد) از كنارتان عبور مي‌كند. شما فقط براي يك لحظه صورتش را مي‌بينيد و اين تصوير، يك نفر كه مي‌شناسيد را به يادتان مي‌آورد. او چه كسي است؟


6- پلّه‌ها شما را به اتاق پذيرايي مي‌رساند و شما ميز بسيار بزرگي با يك گيلاس پايه‌دار در وسط آن مي‌بينيد. به گيلاس نگاه كنيد. چقدر آن پر از مايعات است؟

نه مرادم نه مریدم ،


نه پیامم نه کلامم،

نه سلامم نه علیکم،

نه سپیدم نه سیاهم.

نه چنانم که تو گویی،

نه چنینم که تو خوانی ونه آن گونه که گفتند و شنیدی.

نه سمائم،

نه زمینم،

نه به زنجیر کسی بسته و نه برده‌ی دینم

نه سرابم،

نه برای دل تنهایی تو جام شرابم،

نه گرفتار و اسیرم،

نه حقیرم،

نه فرستاده پیرم،

نه به هر خانه و مسجد و میخانه فقیرم

نه جهنم، نه بهشتم

چنین است سرشتم

این سخن را من از امروز نه‌ گفتم،

نه‌ نوشتم،

بلکه از صبح ازل با قلم نور نوشتم.

حقیقت نه به رنگ است و نه بو،

نه به های است و نه هو،

نه به این است و نه او،

نه به جام است و سبو...

گر به این نقطه رسیدی به تو سر بسته و در پرده بگویم،

تا کسی نشنود آن راز گهربار جهان را،

آنچه گفتند و سرودند تو آنی ...

خود تو جان جهانی،

گر نهانی و عیانی،

تو همانی که همه عمر به دنبال خودت نعره زنانی

تو ندانی

که خود آن نقطه عشقی

تو اسرار نهانی

همه جا تو

نه یک جای ،

نه یک پای،

همه‌ای

با همه‌ای

همهمه‌ای

تو سکوتی

تو خود باغ بهشتی.

تو به خود آمده از فلسفه‌ی چون و چرایی،

به‌ تو سوگند که این راز شنیدی و

نترسیدی و بیدار شدی،

در همه افلاک بزرگی،

نه که جزئی ،

نه چون آب در اندام سبوئی،

خود اوئی،

به‌خود آی

تا بدرخانه‌ی متروک هرکس ننشینی

و به‌ جز روشنی شعشعه‌ی پرتو خود

هیچ نبینی

و گل وصل بچینی.......!