میشه بگید مینا صفت یعنی چی ؟

ریسمان پاره را می‌توان دوباره گره زد
دوباره دوام می‌آورد
اما هرچه باشد ریسمان پاره‌ای است….
شاید ما دوباره همدیگر را دیدار کنیم
اما در آن‌جا که ترکم کردی
هرگز دوباره مرا نخواهی یافت ….!

خیلی قشنگ بود

میبینی....با اختلاف هجده ساعت...

دیگه بعدش بازم یادش بخیر خاطرنشان کردید که علی بابا هستش این نام کاربری

خـــِـــیـــــلـــــی ســَعــی کــَـردَم بــآشــون دوســت شــَـم .. !!

وَلــی خــُـب نــِـمــی خـــآن ،

زوری نــیــس کـــ‎ه ، هـَـس ؟؟!؟

بـــ‎ه کــَـســی بــی مــَـحــَلــی نــِـمــی کــُـنـَــم ،

وآســـ‎ه رِفــآقــَـت هــیــچــی کــَـم نـِـمــی ذآرَم !

بــی مـَـحــَـلــی مــی بــیــنــَم ، زَجـــر مــی کــِـشــَـم ... !


( :

صوفی اگرش باده ی صافی نچشانند
صاحبنظران صوفی صافیش نخوانند
بنگر که مقیمان سراپرده ی وحدت
در دیر مغان همسبق مغبچگانند

رو گوش کن از زمزمه ی ناله ی ناقوس
آن نکته که ارباب خرد واله از آنند
در حلقه ی رندان خرابات مغان آی
تا یکنفس از خویشتنت باز رهانند

از کعبه چه پرسی خبر اهل حقیقت
کاین طایفه در کوی خرابات مغانند
از مغبچگان می شنوم نکته ی توحید
وارباب خرد معنی این نکته ندانند

سرحلقه ی رندان خرابات چو خواجوست
زان همچو نگینش همه در حلقه نشانند.

...خواجوی کرمانی...

روزهای خسته‌ای
که در خـلـوتِ خـانه، پیر می‌شوی...
و سال‌هایی
که ثانیه به ثانیه از سَر گذشته است.
تازه،
تازه پِی می‌بریم
که تنهایی تلخ‌ترین بلایِ بودن نیست،
چیزهای بدتری هم هست:

دیر آمدن!

دیر آمدن!

خرید کردن زنو لاغر میکنه
مردو میکشه

(من اینجا به کسی حرف بدی یا تهین نکردم اونایی که چشم دیدنه منو ندارن مطمئن باشن منم همین طوریم ولی تا الان با کسی به این شکل در نیومدم )

هرکی برترین ِ حتما ً بهترین نیست،

تو دنیای واقعیش مقام و میز موندگار نیست و آخرش هم به هیشکی وفا نکرده و نمیکنه چه برسه به اینجا

برترین دیدگاه نویس رو چیکار داری حالا؟

ابرم که می آیم ز دریا
روانم در به در صحرا به صحرا
نشان کشتزار تشنه ای کو
که بارانم که بارانم سراپا

پرستوی فراری از بهارم
یک امشب میهمان این دیارم
چو ماه از پشت خرمن ها بر اید
به دیدارم بیا چشم انتظارم

کنار چشمه ای بودیم در خواب
تو با جامی ربودی ماه از آب
چو نوشیدیم از آن جام گوارا
تو نیلوفر شدی من اشک مهتاب

به من گفتی که دل دریا کن ای دوست
همه دریا از آن ما کن ای دوست
دلم دریا شد و دادم به دستت
مکش دریا به خون پروا کن ای دوست

به شب فانوس بام تار من بود
گل آبی به گندمزار من بود
اگر با دیگران تابیده امروز
همه دانند روزی یار من بود

نسیم خسته خاطر شکوه آمیز
گلی را می شکوفاند دل آویز
گل سردی گل دوری گل غم
گل صد برگ و ناپیدای پاییز

من و تو ساقه یک ریشه هستیم
نهال نازک یک بیشه هستیم
جدایی مان چه بار آورد ؟ بنگر
شکسته از دم یک تیشه هستیم...

"فریدون مشیری"