دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

جانا دلم چو عود بر آتش بسوختی
وین دم که می‌زنم ز غمت دود مجمرست

شب‌های بی توام شب گورست در خیال
ور بی تو بامداد کنم روز محشرست

... سعدی ...

سرنوشت من و دل بی سر و سامانی بود
به قضا و قدَر اینجا بگذارید مرا

عاقلان راه سلامت به شما ارزانی
منکه مجنونم و رسوا بگذارید مرا

خسته و کوفته از شور و شر زندگیم
یکدم آسوده ز غوغا بگذارید مرا

تلخکامم که به غمخواری من بنشینید
شاد از آنم که به غمها بگذارید مرا

دل دیوانه عاشق نشود پند پذیر
بهتر آنست به خود وا بگذارید مرا

... اطهری کرمانی ...

باز غم خیمه زده درد مرا دوره کند
کاش این فاجعه عشق پر از بوی تو بود

وسعت قاب نگاهت به شبم می خندد
باز بیت الغزلم گوشه لبهای تو بود

من که عریان شدم و شعر مرا بلعیده
کاش بدنامی من حادثه عشق تو بود

من جزا دیدم و خرسندم از این تاوانم
کاش این دوزخ من آتش چشمان تو بود

من به خورشید رسیدم و در آنجا دیدم
آتش عشق به پا کرده چشمان تو بود

من پریشان شدم و بوی تو مشتم نگرفت
"غزل" اما به سبک بالی گیسوی تو بود

... مرتضی غفاری ...

به آسانی، مرا از من ربودی
درون كوره ی غم آزمودی

دلت آخر به سرگردانی ام سوخت
نگاهم را به زیبایی گشودی

بسی گفتند: «دل از عشق برگیر!
که نیرنگ است و افسون است و جادوست»

ولی ما دل به او بستیم و دیدیم
که او زهر است، اما ... نوشداروست!

... فریدون مشیری ...

شاعر ! تو را زین خیل بی دردان ، کسی نشناخت
تو مشکلی و هرگزت آسان ، کسی نشناخت

کنج خرابت را بسی تـَـسخـَـر زدند اما
گنج تو را ، ای خانه ی ویران کسی نشناخت

جسم تو را ، تشریح کردند از برای هم
اما تو را ای روح سرگردان ! کسی نشناخت

آری تو را ، ای گریه ی پوشیده در خنده !
وآرامش آبستن توفان ! کسی نشناخت

زین عشق ورزان نسیم و گلشنت ، نشگفت
کای گردباد بی سر و سامان ! کسی نشناخت

... حسین منزوی ...

... بی‌تابی های فرویدی ...

باز شد این دکمه های لعنتی ...

عشق هم انگار ... تن‌پوشم نشد

... مینا اروجلو ...