دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

گــاه آرامـم و گاهی نگران ، دنیـــــــــــایـــــم -
شرح آشفته ای از مستی و هشیاری هاست

نیمه ی خالی لیوان مرا پُـــــــــــر نکنید
دل من عاشق اینگونه گرفتاری هاست ... !/

... رضا نیکوکار ...

دورم از شمع جمال تو، ولی نزديك است
كه چو پر وانه بسوزد همگی بال و پرم

خبرت نيست كه در كوی خرابات مغان
با خيال تو همه شب به مناجات درم

دامن از من مكِش ای سرو كه چون آب روان
من سری در قدمت می‌نهم و می‌گذرم

جگرم خون شد و از ديده برون رفت و نرفت
اثر داغ فراق تو هنوز، از جگرم ...

... سلمان ساوجی ...

زخم میزد عشق هردم با تو اما بی تو من
شاید امشب این شفای تلخ را باور کنم

بی تو من آرام آرامم ولی یک عمر باید بگذرد
تا که من این ادعای تلخ را باور کنم

... محمد امین امینی ...

به رهگذار طلب آبروی خویشتن مریز
که همچو اشک روان باز پس نمیاید

ز آِشنایی مردم رمیده‌ام رهی
که بوی مردمی از هیچ کس نمیاید

... رهی معیری ...

در بزم جهان جز دل حسرت کش مانیست
آن شمع کــــــه مـــــی‌سوزد و پروانه نـدارد

دل خانه عشقست خدا را به که گــــــــویم
کارایشی از عشق کس این خــــــانه ندارد


... حسین پژمان بختیاری ...

گر چه در مکتب عشقیم همه ابجد خوان
شیخ را پیر خرد ، طفل ره مکتب ماست

نیست جز وصف رخ و زلف تو ما را سخنی
در همه سال و مه این قصه ی روز و شب ماست

در تو یک یارب ما را اثری نیست ولی
قدسیان را به فلک غلغله از یارب ماست

... فرصت شیرازی ...