دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

می از جام مودت نوش و در کار محبت کوش
به مستی ، بی خمارست این می نوشین اگر نوشی

سخن ها داشتم دور از فریب چشم غمازت
چو زلفت گر مرا بودی مجال حرف در گوشی

نمی سنجد و می رنجند ازین زیبا سخن سایه
بیا تا گم کنم خود را به خلوت های خاموشی

... سایه ...

راه عشق از روی عقل از بهر آن بس مشکلست
کان نه راه صورت و پایست کان راه دلست

فرق کن در راه معنی کار دل با کار گِل
کاین که تو مشغول آنی ای پسر کار گِلست

... سنایی ..

آب ده گلدان روی بالکن را وقت خواب
تا که نورانی کنی شب های بی مهتاب را

صبح ها تابیدن خورشید با فرمان توست
بستگی دارد بخواهی یا نخواهی خواب را

گرچه شاعر نیستم اما سلام ساده ات
خاطرم می آورد تک بیت های ناب را

لذت دیوانه در حرف اضافی گفتن است
پس ببخشایید بر من اینهمه اطناب را

شاعران عمری به دنبال تو می گشتند ، دوست
از نشان خانه ات آگاه کن سهراب را

... آرش شفاعی ...

به ناز پرورشم داده ای تو در اول
چه خوش بُوَد که همان ناز را تو باز آری

بدانچه می کنی ای دوست سزاوارم
بدانچه دوست همی دارمت سزاواری

به عنف گر بگدازی همی دهد دستت
به لطف گر بنوازی تو دسترس داری

... علاء الدوله سمنانی ...

در حریمِ "عشق" نتوان زد دم از گفت و شنید
زان که آن جا جمله اعضا چشم باید بود و گوش

بر بساطِ نکته دانان خودفروشی شرط نیست
یا سخن دانسته گو، ای مردِ عاقل، یا خموش

ساقیا می ده که رندی‌هایِ حافظ فهم کرد
آصفِ صاحب قِرانِ* جرم بخشِ عیب پوش
...

[صاحب قِران: آنکه در وقت تولدش زهره و مشتری دو اختر سعد را در یک برج اجتماع باشد،
مجازاً معنی وصفی دارد: یگانۀ روزگار و بزرگ عصر]