دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

همايش «گمشده در هياهوي شهر» در دانشگاه تهران برگزار مي‌شود.

دچار تا نشوی عشق را نمی فهمی

تو هیچ از من و این ماجرا نمی فهمی



رفیق، نسبت من میرسد به مجنون، آه

و عشق سهم من است و شما نمی فهمی



بدون آنکه بفهمم شدم دچار دلت

تو خنده می کنی اما مرا نمی فهمی



خیال می کنی آیا که من پشیمانم؟

خیال می کنی آیا؟ و یا نمی فهمی؟



منم که شهره ی شهرم به عشق ورزیدن

خیال توبه ندارم، چرا نمی فهمی؟



ز عشق گفتم و باز حاظرم به تکرارش

بگو گه حرف مرا تا کجا نمی فهمی؟



و حرف آخر من، عشق اختیاری نیست

دچار تا نشوی عشق را نمی فهمی



اسماعیلی

آه گاهی با نگاهی می‌نشیند در دلت

با نگاهی مثل آهی می‌نشیند در دلت



خوابگرد خسته راه خانه را گم کرده‌است

می‌رسد از کوره راهی می‌نشیند در دلت



چشم چشمه چشم برکه چشم دریاچه ولی

آن پری آن شاه ماهی می‌نشیند در دلت



عشق یک سو داغ هجران است و یک سو شوق وصل

در میان این دو راهی می‌نشیند در دلت



گرچه مغروری خودت هم خوب می‌دانی که او

چه بخواهی چه نخواهی می‌نشیند در دلت



چون پر کاهی میان کوه سوزن او شبی

با نسیمی اشتباهی مینشیند در دلت



علیرضا بدیع

آن سوي شب صنم به نماز ايستاده بود

پوشيده از دو ديدة كژبينِ كفر و دين.

وندر قفاي او

ايمان و نان و جان

بر تربتِ كرامتِ‌ انسان نهاده سر

پرتو فشان به عرشِ برين تابشِ جبين.

من چشمِ اشكبار نهفتم به آستين.

هـ . ا. سایه