الينا
داغ داران محبت وارث يكديگرند /لاله از خارا به خون كوهكن آيد برون
الينا
ناله تيشه به گوش دل شيرين مي گفت / كه گذر بر سر فرهاد نكردي و گذشت
الينا
دل هاي اسيران شده فرش حرم او / اي اشك روان شو كه نسوزد قدم او
الينا
تا به كي ناخن زني اي شانه دستت خشك باد / دل به اميدي در آن زلف پريشان بسته ايم
الينا
تمام از گردش چشم تو شد كار من اي ساقي / ز دست من بگير اين جام كز خويشتن رفتم
الينا
امید وصــل تـــو نگذاشت تا دهـــم جان را / وگـــر نه روز فراق تـــو مردن آســـان بود
الينا
دلِ سبــــــزم را گــــــ ــــ ـره زد .. و رفتـــــــ ــــ ــ تا بـــــــه آرزوهـــایش برســــد ..
الينا
وادي خونخوار عشق است اين نه بازار هوس / ترك سر بايد در اين ره فكر سامان تا به كي
الينا
تمام روز بلبل سر به زير بال مي دارد / چو بيند باغباني صبحدم در حال گل چيدن
الينا
ناله تا چند كنم از پي بيماري دل / كو طبيبي كه كند فكر پرستاري دل
الينا
ز پيشم بر نخيزي با همه سنگين دلي/ اگر داني به ديدارت چه مقدار ارزومندم
الينا
نور دلي ار چه جفت نارم داري / تاج سري ار چه خاكسارم داري
الينا
در قصه عشق تو بسي مشكلهاست / من با تو بهم ميان ما منزلهاست
الينا
تا ميماند ز عمر يا رب نفسي / درياب كه نيست جز تو فرياد رسي
الينا
من خود چه كسم چه آيد از خدمت من / تو سوخته در جهان فراوان داري