@✔ مــریم خانوم و @reza و @./ DoostDar ./ و @ᾋṨἬἝƓἬ و @الهــــ ه

ترتیب اصلا مهم نیست ..

من یه بار تشریف آوردم نمیدونستم شما هم شیرازی

گر چه وصالش نه به کوشش دهند
هر قدر ای دل که توانی بکوش

لطف خدا بیشتر از جرم ماست
نکته سربسته چه دانی خموش

گوش من و حلقه گیسوی یار
روی من و خاک در می فروش

مرسی محمد جان

منِ خامِ خالی، از ادّعای طلب پُر بودم، دفترم را باز می‌کردم و می‌نوشتم :

رو سینه را چون سینه‌ها هفت‌آب شو از کینه‌ها، آن‌گه شرابِ عشق را پیمانه شو، پیمانه شو

جدی نمی‌گرفتم انگار. . . هفت‌آب که هیچ، یک‌آب هم قلبم را نمی‌شستم. دوباره که می‌آمدم و -مّدعی- می‌نشستم پای مشق عاشقی، همان آش بود و همان کاسه و من هنوز اندر خم همان کوچه. همان جدی‌نگرفتن‌ها، همان بی‎خیالی‌ها...
این اواخر بی‌پرده می‌نویسم :

باید که جمله جان شوی تا لایقِ جانان شوی...

کلاسِ مشق، بالا رفته ست و دستِ من به قلم نمی‎رود ؛ دانسته ام مشق اوّل را غلط رفته‌ام ، این قلب دیگر به هفت‌آب هم پیمانه نمی‎شود. چه فایده اگر روزی هزار بار مشق کنم:

گر سوی مستان می‌روی، مستانه شو، مستانه شو

خواستم بگویم؛ همان شاگردِ چموشِ سربه‌هوا بازآمده، این‌بار امّا نه دفتری برایش مانده و نه مشقی، نه طلبی و نه ادّعایی.
آمده‌ حیلت رها کند. نشانش می‌دهید؟!