اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

ببین

من

در اندوه بی تو بودن

سیاه شعرهایم را در نیاورده ام

پنج شنبه دلتنگیست

باران با هیاهو میبارد

بر من

بر یاد تو

من برسر رویاهایم چتر گرفته ام

خیس نشوی...

تردید و ترس و یاس ...

میشنوی.....؟؟؟؟؟؟؟؟؟

دیگر صدای نفسم نمی آید...

واسه شیر خسته، موش هم ... یلی می شه و می غره ...

روحش شاد.....

nice

حالا به اندازه ی یک نقطه هم در نوشته هایت جایی ندارم!!

در آینده خانه ای خواهم داشت که درون آن تنها خواهم بود!!

غیرت عاشقانه نداشته باشم.....

میخواهم پاک شوم

و چقدر زندگی زیباست..