اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

هنوز نمیدانم چرا...

دوباره من و یاد ِ تو تنها شدیم...

یاد ِ من از کوچه ی اقاقی رفت...

ایستگاه هنوز هست...




همه رفته اند...

تمام ِ مردم ِ ساده ای که هر روز و هنوز

بر صندلی ِ سبز ِ ایستگاه

گذر ِ ثانیه ها را میشِمُرند...

طبیعی ست دل تنگی ام

هر چیزی را شبیه سازی کنیم ، عشق را نمی شود...

آتشی است در دلم که هیچ‌کس را جرات گذشتنِ از آن نیست.

ای عشق مرا نفس تنگ است

:-؟؟

تنها
برایم
یک پنجره مانده ؛
شب
و
جای پایت
بر ماه ...
گیج شده ام !
کدام دلهره
پاسخ ِ نگاه ِ توست ؟ ..

چسب زخم