اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

کاش هنوزم همه رو به اندازه همون بچگی ۱۰ تا دوست داشتیم

این را من نمی گویم سهراب می گوید. من می گویم چه خوب است که گاهی این مردم دانه های دلشان پیدا نیست. بگذار دلت خوش باشد به همان لبخند ظاهری و یا آن دلم برایت تنگ شده بود سطحی و آن رفاقتهای بی ریشه!

حل این نکته بدین فکر خطا نتوان کرد

هر آنچه به یاد ماندنی است

طعم ِ خیس ِ اندوه و اتفاق ِ افتاده
یک … آه ! … خداحافظ یک فاجعه ی ساده

شانـــه هایـــت گــــرم

چشـــمـــانـــم خـــیــس ؛

امشب را در کنار ثانیه ها

آمین گوی آرزوهایت می شوم

تلخی روزگار اینه که خیلی چیزا رو میشه خواست
ولی نمیشه داشت

حتـــی سكـوت آیـنـه لالـم نمی كند

چه کنم که به خیالت هم عاشقم . . .