اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

با عشق قلب سریعتر می زند ، رنگ آدم بی هوا می پرد ، حس از دست و پای آدم می رود

فعلا...

کاش میشد برگردی و ببینی
چشمانم چگونه تقاصِ
تمام بیخیالی هایت را پس میدهند

برای قبرستان دست تکان دادم

با این همه

اشکم در می آید

تا این همه شمع را خاموش کنم.

حالا
ابتدای این جاده ی دور ایستاده ام
بی آب و
بی دعا ...

برگرد و نگاه کن از من چه ساخته ای !!

ویرانه ای از پوست و استخوان ...

و مشتی شعر عاشقانه

این عاقبت کسی ست که چشمان خیس ِ تو را دید ...

آنجا که هيچ

به جز تاريکی ،معنا نداشت

گفتم یه خواهش دارم. وقتی آسمون چشمهام خواست بباره تنهام نذار…

گفتی: چشم !!

حالا امروز من دارم یه گوشه ی خلوت گریه می کنم اما آسمون نمی باره….

تو هم اون دور دورا ایستادی و داری به من می خندی..!!

آخه چرا ؟مگه گناه من چیه ؟

من

سردم است!

بسیار