اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

الهیییییییییییییییییییی دلَم ببعی خواست !

انسان های بی اندوه، به معنای متعالی کلمه، هرگز "انسان" نبوده اند و نخواهند بود.
از این صافی انسان ساز نترس

من می شوم همان موجودی که فقط راه می رود...

ازاینکه باعلی میحرفم ناراحتی صدفی؟ مادوتا دوستیم همین....اگه ناراحتت میکنه باهاش حرف نمیزنم

سردم اما

گرم ِ خواهش ...

نه اولین ماه پاییز...

پر از خبر های خوب بودم
وقتی فوتم کردی
مثل قاصدک

اطرافم را پر کرده اند کسانی که مغزشان از پوچی در حال تبخیر است

بی آنکه شعری از دلم... از سرم بیرون جهد!!

بی انکه حتی نامی از تو بر لب داشته باشم...

می دانی عزیزم؟!

با همه ی این هبوط ها در انزوا خواهم مرد...

بی آنکه صدایی از من باشد!!

اندوهگین مباش
اتفاق بدی نیست
اگر
هم زنجیر تو باشم