اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

شاعر شبیه یک زندانی حبس ابد می شود

اسیر شوم


یا شهید...


خدایا.....

بازی به تمام کاغذها می رسد


با چشمی که به دو ابرو قل خورد

و نقش کاهی سک سکی بر دهان



چه کسی من را می برد؟

اگر فرصتی دست میداد دستهایت را در دستهایم میگرفتم و دل به چشمانت می دوختم تا بدانی که تمام داشته هایم پوچ شده است.

بر شیشه ی احساس کمی...ها....بگذار

داداشی

عشق هرگز نمی میرد....