ببین

بــــــــــاز نمی شود!

بــوی بـهـــار

یک روح در دو بدن....

ساحل امروزخموش است

ماسه ها شسته و نمناک

موج کف بر لب و دیوانه و مست

سوی من می آید و بر می گردد،

مرغ دل گرچه اسیر قفس است،

همرۀموج ندانم که چرا میخواند

مادر!امروز دلم شعر ترا میخواند



بر سر سنگ به نزدیکی آب،

مرغکی گرم عبادت،

سر یک پای ستاد ست، دعا میخواند،

پر این مرغ سپید است، از رهی

سینه اش پا ک زکین،

به چنین پاکی و خوبی به خدا مادرم است این،

از رهی دور رسیدست ومرا میخواند.

پدر

گل آفتابگردان خانه

آرام - خاموش

سر به زیر و تسلیم

فقط نگاه می کند - نگاهی که برق زندگی دارد

و گوش می سپارد... به زمزمه فواره های زندگی.

این بار که دیدمش

سرم را به سینه ستبر و خسته اش سپردم

و دلتنگی ام بر حرفهای ناگفته این سینه صبور بارید و بارید

و او همچنان آرام و خاموش و تسلیم ...

دستش را - پیشانی بلندش را بوسیدم از گرمای وجودش و از بوی تنش آرام گرفتم.

مادر چون پروانه ای بر گرد این شمع فروزان

بر این عشق خاموش - گمنام و بی ریا

سرتعظیم فرود می آورم.

نشت رو اصلاح کن عزیزم