اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سیگار،

منت لبهایم را می کشد

باور بکنی یا نه تنت این

فاصله ها را کوچک میکند.

دلم میخواهد از حوالی چشمان

خسته ی زنی که می نالد از درد،

درد فراق!!!

پلی بزنم رو به امید،روشنائی

رو به نسیم...

ای آشنا

دستم گیر،

عمر زندگی چند صباحی بیش نیست!

همه چیز را به هم ریختم

میدانم هستی

یک جایی دم دست...

تنهایم گذاشت تا به خود حریصم کند



نمیدانست

هنر نزد ایرانیان است