اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

همیشه یاد گرفته ام عــذاب بکشم

به حقیقت نبود تو رنگ خواب بکشم



تو در پی چشمـــه ی زندگانیت بروی و

من خیره به راه رفته ات سراب بکشم



تو در ره عقل خود چه بی خبر از من

و من از رنج عشق تو التهاب بکشم



برای عکس مبهم با تو مثل یک لیلی

شـبانه روز بدور نگاه تو قاب بکشــم



برای یک شب یلــــدا که همدمــم بودی

فقط بنشینم و گریه ای در جواب بکشم



تو روزهاست بند عشق رها کرده ای و

من برای دوباره ماندن تو طناب بکشم



که من میان بیت و غزل جیغ بزنم

و تو اعتنا نکنی و من عذاب بکشم



من از نگاه مات تو مست می شوم و

در این خماری مبهم تو شراب بکشم



داور کجاست میان من و تو، پس بگو تا کی؟

تو در سرای خود آرام و من اضطراب بکشم



افسوس که عشق لذت شیرین اکنون است

ورنه می گفت خط بطلان به این کتاب بکشم