اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بدرود مهربانان

وچه ساده تورا باور کرد


افسوس که این دل نفهمید ....


حالا با دلی شکسته و گریان


به همه خاطره ها می خندد


واین سوز برای همیشه در قلبش باقی می ماند


وتو بدان یه روزی معنایی عشق را خواهی فهمید


بدان اون روز روزگار سرنوشت مرا برای تو رقم زد


وحال تو با این تقدیر سیاه دست پنج نرم کن


و بدان برای جبران دیگر دیر شده


وخاطره ها دیگر برنمی گردنند

یک زمان دل را سپارم دست باد


میبرم هر آن چه سختی را زیاد


گاهگاهی که دلم تنگ میشود


گریه ام با من هماهنگ میشود


هر چه میگویم که آرامش بگیر


اینقدر بر زندگی خرده نگیر


چاره اندیشیده بهرت چاره ساز


تو صبوری پیشه کن با غم بساز


صبر کن آه ای دل بیچاره ام


بیش از اینها تو نکن آواره ام


من که با دردت مدارا میکنم


با امید، غم را مداوا میکنم


من که با هر درد تو می ساختم


هستیم را در ره تو باختم



در جهانی که وجودت فانی است


باید از درد و غم بیهوده رست

یک شب بی انتها

سلام علیرضا جان..

آســان تــر نـگاهــم کن !

دلــــــــم ، تـــا عـشـق بیشــتـر نمــی دانـــد . . .

ماندهَ م . . . کنار همان نیمکتِ همیشگی !!!

مادر "
مرا ببخش
درد بدنم بهانه بود !
.
.
.
کسی رهایم کرده که صدای بلند گریه ام
..
...
اشک هایت را در آورد

وقتی می گویی

"باران"

خیس می شوم

*°•.”*°•.★لحظه های بی کسیم★.•°*”​.•°*