اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

باید بغلش کنی بگی خسته نباشی

مراقب دلـــــت که زود ترک برمیدارد باش...

عزیز بومی ای هم قبیله
رو اسب غربت چه خوش نشستی
تو این ولایت ای با اصالت
تو مونده بودی تو هم شکستی

تشنه و مومن به تشنه موندن
غرور اسم دیار ما بود
اون که سپردی به باد حسرت
تمام دار و ندار ما بود

کدوم خزون خوش آواز
تو رو صدا کرد ای عاشق
که پر کشیدی بی پروا
به جستجوی شقایق

کنار ما باش که محزون
به انتظار بهاریم
کنار ما باش که با هم
خورشید و بیرون بیاریم

هزار پرنده مثل تو عاشق
گذشتن از شب به نیت روز
رفتن و رفتن صادق و ساده
نیامدن باز اما تا امروز

خدا به همراه ای خسته از شب
اما سفر نیست علاج این درد
راهی که رفتی رو به غروبه
رو به سحر نیست شب زده برگرد

خواب دیده ام

داس ها

توبه می کنندو

عاقبت به خیر می شوند

و بعد سیزده رکعت از نماز

سروها

شمالی ترین ستاره را

سجده می کنند.

نباید کسی از این راز باخبر شود

و من چقدر نامفهوم تو را می خواهم

چقدر واضح می بوسمت

و چقدر نامفهوم...بدون هیچ مخالفتی....برای تو ساخته می شوم

چقدر دوست دارم آنقدر ببارد

تا خون توی رگ هایمان را بشوید

تا تمام گلوله ها

دست خالی برگردند

بدون قطره ای سرخی.

باران . باران . باران