من از آنچه در نگاهت پیچانده بودی سر در نیاوردم

اما خوب میدانم ...

که حرف هایت طعم بدی نداشت

که چشمانت بیمار نبود

که آنچه این وسط سوخت تنها من نبودم

و حالا ...

سینه های آذر از نباریدن سنگین شده

داشت دفترمشقش را جمع می کرد.
چشمش افتاد به روزنامه ای که مادر روی آن برای همسایه ها سبزی پاک کرده بود.
تیترش یک "سه" بود با بینهایت "صفر".
عدد "سه"ناگهان از جا پرید.
بابا، پس فردا با بچه ها مدرسه می برنمون اردو. سه هزار تومن می دی؟
بابا باصدایی آرام :فردا یه کم بیشتر مسافر می برم...
با وعده شیرین بابا خوابید.
صبح زود، رفت کنارپنجره.
باران ریزوتندی می بارید.
بند دلش پاره شد: آخه توی این بارون که مسافر سوار موتور بابام نمی شه.
اشک توی چشمهایش حلقه زد.