اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

شاعري اتهامي كه عمريست روي پيشاني ام پينه بسته

مستي ام از نگاه كسي نيست ، با غزل هاي مستم عجينم

وقتی که نیستی

بر لب من

دنیا تنها

جای دندان نیشی است

که به تو فکر می کنم.

چقدر دلم گرفته... دیگر شعر هم راضی ام نمی کند...

باری از دوشم بر دار
باری از دوشت بر می دارم
همین فشارها ما را از پا در می آورند ؛
آینه ی پشیمانی ِ ما می شوند ؛
این رنج های بیهوده !

نگاه کن ، می بینی ؟
هیچ کس دلش به حال ِ ما نسوخت
باید پیش از سلام ِ دوباره ی باران
چتری بخریم
باران همیشه دوست انسان نیست ..!

باید حدس می زدیم
تو هم یک روز می روی ..

همیشه که نه
گاهی آدمی
دلش برای فاصله‌ها هم تنگ می‌شود
فاصله‌ی چشم‌ها تا لب
فاصله‌ی خنده تا خنده‌ای دیگر
و هر فاصله‌ای که شبیه ِ دلتنگی
حس ِ نیست شدن چیزی را می‌دهد که هنوز هست ..

به من بجات لایک میکنم