اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

خشمگینم از خود

بی آنکه دردی احساس کنم

خفه می شوم...از درون!

بیزارم از اندیشه ام...

نه...من ازهیچ کس دلگیر نیستم

اشکهای من

صدای شکستن شیشه ی عمر

ناله های بی پایان،بگذرد بی جواب

طنینِ همیشه آشنای ما

می آید و می رود همیشه

ای تو،شایسته ی کس نباشی همچنان

بی کسی کن عمری

سکوتِ بی کسی،زیباییِ سیمایِ دل تو را دارد

گر عمری بی کس بودم از آنِ خود بودم

گر چنین باشی همه کس از آنِ تو شود

صدای من صدای کلامی گمشده است

که در نطفه کور می شود

رهایم نکن

روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد

و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت

روزی که کمترین سرود بوسه است

و هر انسان برای هر انسان برادریست

روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند

قفل افسانه ایست....و قلب برای زندگی بس است!!!!

احمد شاملو

خیلی بهتر شد آواتارت رو عوض کردی ...

بال وقتی بشکند از کوچ هم باید گذشت

دست و پا وقتی نباشد نردبان بی فایده است

گله از دست کسی نیست

دوره ای شده

مرسی صبا..........



دریا من پدر هم ندارم .....ممنون از محبتت