اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

کاش امواج ساز مخالف نمی زدند

درد کوچ از دهکده،
درد عشق های خیابانی و
مُردن
در میانِ جدول های بی رمقِ شهر و
لیسیدنِ بشقاب نیست!
.
.
.
دردِ پرسه،
درد کارتن خواب نیست!!
.
.
.

درد من دیوارهای برکه یا
مرداب نیست!
درد من
یک عالمه
ماهی و نیلوفر و سنجاقک است
که ذهنشان،
اندازه ی طول و عرض برکه است!

هنوز دلِ پا هایم
برای اشک های پدر
شور میزند

زاری ی پس از غروب را،
هرگز نخواهم شنید!

بگذارید" تا "
در شعله های سکوت خود،
بسوزم!

لحظه ها را
بر سینه ی "خورشید" آویخته ام...
بیا تا مصلوب عقربه ها
نشده ام

عجب پیوست هایی

سردم است

آفتاب نگاه تو

عجیب یخ بسته...

زندان تاریکیست سیه چشمانت