اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

به پهنای ِ آینه، مبهوت

به قدر تمام صدف‌ها، خالی

من که تاب ندارم

آسمان امشب به جای من

باران

ساعت‌ها

برنامه‌ای برای ایستادن ندارند

تقویم‌ها

تصمیمی برای ورق نخوردن



این منم که ایستاده‌ام

این تویی که رفته‌ای

مرد بارانی....

استیصال ...

مُرداب حسرت ِ موج دارد ...

دریا حسرت ِ نیلوفر ...